tokiohotel verhaal

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

sussie bill

sussie bill

sexxie tongetje:)

sexxie tongetje:)

Tom + n vage gitaar

Tom + n vage gitaar

de hotellertjes

de hotellertjes

bill an angel

bill an angel

dansehh en spelehh

dansehh en spelehh

Bill s oog

Bill s oog

Tom!!

Tom!!

een TMF award gewonnen!!

een TMF award gewonnen!!

GRAPJE!! zegt tom:p

GRAPJE!! zegt tom:p

Bill

Bill

links naar andere TH-verhalen.

bill met heel mooi haar

bill met heel mooi haar

wat regeltjes op mijn site::

wat regeltjes op mijn site::

DEZE SITE IS GESTOPT! EN IK VIND HET HEEL VERVELEND VOOR DE MENSEN DIE HET NOG LAZEN, MAAR HET IS OOK NIET ZO DAT IK TH NU HAAT,,HELEMAAL NIET. MIJN MUZIEKSMAAK IS GEWOON VERANDERT... EN BEN GEEN FAN MEER. XXXX

gewoon n mooi plaatje van zimmer 483

gewoon n mooi plaatje van zimmer 483

oww.. gustav past er net niet op.. sorry voor de gussie fans... k zal wel ff linkje dr onder zetten

deel 2

Ik drukte de computer uit, en keek hoe laat het was: al half tien! En ik was om kwart voor tien aan de beurt. Snel rende ik de trap af, zei gedag en rende naar het fietsenhok. Een paar seconden later sjeesde ik de straat uit. Het was zeker tien minuten fietsen, ik was er al een keer naar toe gereden om even te kijken waar het was.
Tien minuten later reed ik de Microfoonstraat in, hier ergens moest het zijn. Ik reed de bocht om, dit zag er niet erg bekent uit. Ik bleef staan om in het rond te kijken, of ik misschien een of ander detail zag waardoor ik me de plaats herinnerde. Ik liep zo te denken dat ik niet zag dat er achter me een groepje jongens aan kwamen fietsen.
"heejj chicky, ben je soms verdwaalt? Moet ik je komen redden?"
n van de jongens klom van z'n fiets en trok een sarcastisch gezicht. Ik draaide me om en zag dat nu ook de andere jongens waren afgestapt en langzaam mijn kant op liepen. Ik schatte ze zo rond de 18.
"Kom eens hier chicky, dan wijs ik je de weg."
Ze kwamen steeds dichterbij en ik besloot snel mijn fiets te pakken en weg te rijden. Achter me hoorde ik de jongen nog iets roepen, maar ik kon het niet verstaan.
Een eindje verder stopte ik opnieuw om om me heen te kijken.
"Jij dacht zomaar weg te fietsen he? Nou dat pik ik niet"
met een ruk draaide ik me om en zag diezelfde jongens weer staan. Mijn hart begon sneller te kloppen en ineens kreeg ik het heel warm. Ik moest weg, snel....
Ik fietste zo hard ik kon, maar de afstand tussen mij en de jongens werd steeds kleiner. Hier de bocht naar rechts, dan links, dan weer rechts, ik wist niet waar ik allemaal naar toe ging, maar opeens stond ik voor een grote hoge muur waar ik niet langs of doorheen kon. Het liep dood. De jongens stapten af en met zijn vijven stonden ze voor me en liepen op me af. Ik rende met een rood hooft van links naar rechts tot ik met mijn rug tegen de muur stond. Twee jongens pakten me ruw bij mijn schouder en drukten me tegen de muur, ik probeerde te schreeuwen, maar door de zenuwen kwam er niets door mijn keel.

deel 3

Ik wees naar mijn broekzak, “pak het, daar zit mijn geld.” In een wanhopige poging haalde ik mijn portemonnee uit mijn broekzak en reikte het de jongens. Ik zag de jongen die mij vast hield, er twijfelend naar kijken.
“Wij hoeven jou geld niet, weet je dan echt niet wat wij wel willen?” de jongen die al eerder gesproken had, keek me nu uitdagend aan en leek de andere jongens een teken te geven. De twee die me vast hadden begonnen aan mijn shirt te trekken. Mijn adem stokte en alles werd zwart voor mijn ogen…

“Waar ben ik?”
ik probeerde mijn ogen open te doen. Ik zag een zwarte gedaante boven me.
“Maak je maar geen zorgen, die jongens zijn weg”.
De stem klonk vertrouwend en zacht, een jongensstem. Ik voelde een hand die me omhoog trok.
“Ik moet nu gaan, maar je komt wel weer bij.”
Voor ik mijn ogen helemaal open had was de gedaante die blijkbaar een jongen was al spoorloos verdwenen. Ik liep de donkere straat uit, weg bij die vreselijk donkere muur waarvoor ik moedeloos heen en weer had gelopen. Na eventjes lopen (mijn fiets was in geen velden of wegen te bekennen) kwam ik op een pleintje aan en het eerste wat ik zag waren de grote letters: “auditie”.
Ik rende er als een gek naartoe en stormde de gang in.
“Wat moet dat hier” bulderde de stem van de bewaker.
“Ik kom auditie doen” piepte ik, de schrik was nog steeds niet uit mijn stem.
De bewaker bekeek me van top tot teen waarna hij zei: “Ah zo eentje, de jeugd van tegenwoordig” hij schudde zijn hoofd.
“Wat is je naam?” vroeg hij tenslotte.
“Cerise” antwoordde ik.
De bewaker haalde een papiertje uit zijn zak waarop hij driftig naar mijn naam begon te zoeken. Hij keek me met een frons aan.
“Je bent een half uur te laat, ik kan je niet meer toelaten.”
Ik voelde een woede opkomen, die vervloekte jongens ook!
“Maar ik was hier echt op tijd! Ik werd lastig gevallen door een paar jongens en toen werd ik bewusteloos, denk ik”
Wanhopig probeerde ik het hem uitteleggen, maar het hielp niets. Ik werd eruit gestuurd.
Toen ik de deur uitliep, de koude wind in zag ik tot mijn grote schrik, weer diezelfde vijf jongens staan. Met mijn fiets! Hier had ik geen zin in en zogauw toen de bewaker weer weg was gelopen, liep ik snel weer naar binnen. Ik ging ergens op een bankje zitten. Ik zou moeten wachten tot die jongens weg waren. Ik keek in mijn zak, mijn portemonnee was weg. En een mobiel had ik niet bij me, lekkere boel, kon dan echt niemand mij helpen?
Als vanzelf begon ik te zingen, zachtjes maar toch:
“Kom und re—tte mich, ich verbrenne innerlich, kom und re—tte mich, ich schaf’s nich’ ohne dich, kom und re—tte mich, rette mi—ich”

deel 4

Zo had ik daar nog wel een paar uurtjes gezeten. Steeds weer diezelfde Duitse zinnen zingend, tot ik een hand op mijn schouder voelde en van schrik omhoog sprong.
“Rustig maar.”
Ik zag een vrouw met een licht gerimpeld gezicht.
“Jij bent vast Cerise?”
“Ja” knikte ik.
“Je hebt een hele mooie stem, ik hoop je volgende week weer te zien, en dan wel op tijd komen he?”
De vrouw schudde me de hand en vertrok. Ik bleef daar alleen verbluft achter.
Ik zat achter mijn bureau, starend naar het wiskundeboek dat voor mij lag. Getver wat had ik een hekel aan dat vak. Ook al had ik een weekje vrij, toch gaven die docenten altijd weer huiswerk op.
Ik stond op en liep naar beneden, in mijn huiswerk had ik nu toch geen zin meer. Ik pakte de telefoon om Lorena te bellen, ik had haar beloofd te bellen als ik wist of ik door was. En al was ik door, ik was blij dat ik thuis was gekomen, gisteravond. Mijn fiets hadden de jongens meegenomen, en die waren nergens meer te bekennen. Gelukkig maar, besefte ik. Ik had het hele rot eind door de regen naar huis moeten lopen, mezelf telkens verschrikt omdraaiend bij elk geluidje dat ik hoorde.
Tot overmaat van ramp was ik ook nog eens drie keer verkeert gelopen. Na twee uur zwerven was ik toch thuis gekomen, helemaal doorweekt, maar toch. Natuurlijk vroeg mijn moeder waarom ik zo laat terug was en waar mijn fiets was. Ik had geen zin om het haar uitteleggen, dus had ik maar gezegd dat mijn fiets gestolen was en dat ik dus te voet naar huis was gekomen. Maar ja, ik was wel door en dat maakte een heleboel goed.
“Hallo, met Lorena.
“Hey, met mij, ik ben door!” schreeuwde ik zowat door de telefoon.
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik iemand juichen, dat bleek Lorena te zijn.
“Wat goed joh, nu word je eindelijk beroemd!”
“Nou, dit waren de voorrondes maar, ik moet nog een hele weg voor dat ik in de finale sta hoor.”
“Het is toch een begin, nou waar wacht je op? Vertel me alles.”
Ik begon haar alles uitteleggen, dit keer eerlijk.
“Woow, eng. Maar wat moesten die jongens dan van je?”
“Ach ik weet het niet, en volgens mij wil ik het ook niet weten.”
“Ik hoop dat je ze nooit meer ziet, maar hoe reageerde je moeder?”
“Ja je weet hoe ze is, ze begon te schreeuwen over mijn fiets. Dat ik onvoorzichtig was en dat ik hem waarschijnlijk weer eens niet op slot had gezet, maar toen ik vertelde dat ik door was, was alles weer goed.”
“Dat is mooi, mag je trouwens al naar het concert van Tokio Hotel?”
Dat was nou typisch Lorena, als ze iets in haar hoofd heeft, in dit geval naar het concert van Tokio Hotel gaan, dan zeurt ze erover door tot ze het voor elkaar heeft. Dat weet haar moeder ook, dus heeft die al toestemming gegeven.
“Nou?”
“Ik weet het niet, als ik het nog een keer vraag, draait ze door. Ik weet niet wat, maar ze heeft er iets tegen als ik naar dat concert ga. Waarom kom jij niet even hier heen om haar om te praten? Daar ben je toch zo goed in?”
“Ja goed. Wij moeten en zullen naar dat concert gaan. Tot zo dan!”
“Oke, doeg!"
Ik legde de telefoon neer en liep in de richting van mijn moeder.
“Lorena komt zo, is dat goed?”
“Ja hoor.”
Mijn moeder wende zich tot mij, “Als jullie maar niet weer beginnen over dat concert.”
Ze keek me waarschuwend aan en ik werd gerriteerd. Hoe wist ze dat nou weer, voelde ze dat aan ofzo?
“Ja, maar ik wil gewoon zo graag naar dat concert! Alsjeblieft?”
Ik keek haar poeslief aan, maar daar was ze blijkbaar immuun voor geworden.
“Hier hebben we het al over gehad, nee is nee.”
“Maar waarom dan niet, geef dan tenminste een rede.”
“Dat heb ik niet nodig, ik bepaal wat er hier gebeurd, het antwoord is nee.”
Ik werd boos, “Wat ben jij oneerlijk zeg, jij doet wel wat jij wil, maar ik mag niet eens naar een concert toe en ik ben al vijftien hoor!”
Ik deed mijn armen over elkaar en ging met een kussen voor mijn hoofd op de bank zitten.

stukje 5

Een paar minuten later hoorde ik de deurbel gaan en mijn moeder de deur open doen. Ik hoorde ze samen praten en daarna kwamen ze binnen.
"Heej" Ik liep op Lorena af en omhelsde haar, terwijl ik mijn moeder een beetje verwijtend aankeek.
"Hoe is het?" vroeg ik.
"Ja goed, en met jou?" antwoorde ze.
Samen liepen we naar de keuken terwijl mijn moeder door ging met het eten. Ik schonk drinken in en pakte een paar chocolade koekjes uit de kast. Samen gingen we naar boven.
"Ik dacht dat ik je moeder moest overtuigen?" vroeg Lorena.
"Ja moet ook, maar ik heb net al met haar gepraat en ze wist al waarom je zou komen."
ik vond het nog steeds vervelend dat ik niet mocht, wat was er nou verkeerd aan een concertje?
"Wat stom, want als jij niet mag dan mag ik ook niet, en dan kan ik Tom nooit voor me laten vallen!!"
Ik keek naar Lorena en zag een wanhopige blik in haar ogen.
"Nou je wordt bedankt, dus je gaat alleen maar met mij omdat je anders niet mag?" plaagde ik haar.
"Nee joh!" ze liep naar me toe en omhelsde me. "Ik ga mee voor Tom en voor jou."
Uiteindelijk kwamen we er niet echt aan toe om nog met mijn moeder te praten. Ik moest gaan eten en Lorena ging naar huis. Ik zou haar morgen weer zien, want dan gingen we samen zwemmen.

Die volgende dag stond ik bij Lorena op de stoep met mijn splinter nieuwe bikini aan, een zonnebril op mijn hoofd, een handoek over mijn schouder en een gele tas met een roze bloem erop in mijn hand.
Lorena kwam naar buiten: "Heej, nieuwe bikini?" vroeg ze zodra ze me zag.
"Ja, vind je 'm leuk?" vroeg ik.
"Ja zeker, het is echt een jij-bikini met dat zwart en dat roze met die witte bloemetjes."
Samen liepen we naar het open lucht zwembad. Het was een hele hete dag, dus het was druk. Overal zag ik mensen.
We liepen naar de rand van het bad en met een grote plons sprongen we het water in.
"Het is koud!" rilde ik.
"Dan moet je bewegen!" schreeuwde Lorena en ze spetterde water over me heen. ik probeerde snel weg te rennen maar dat lukte me niet in het water.
Ik draaide me om en begon terug te spetteren. Maar nadat we tegen een dikke mevrouw, die op een luchtbed op het water aan het drijven was, opbotsten en die ons daarna heel boos aankeek, hielden we er maar mee op.
Lorena had een bal meegenomen dus begonnen we daarmee over te gooien, maar al snel merkte ik dat ze de bal steeds miste en langs me heen keek. Ik draaide me om om te kijken wat haar aandacht trok en zag een jongen met donkerblonde dreadlocks staan. Ik kon niet goed zien wie het was.

ff tussedoor: gewoon n lief plaatje van de twins

ff tussedoor: gewoon n lief plaatje van de twins

stukje 6

Lorena had ondertussen alweer de bal gepakt en gooide die nu net iets te hard in mijn richting, waardoor die bij de jongen met de dreads neerkwam.
Hij draaide zich om en kwam mijn kant op samen met de bal. Ik keek in zijn prachtige bruine ogen. Hij gaf me de bal aan en heel even raakte ik perongeluk zijn hand. Er ging een schok door me heen, en ik realiseerde me dat Lorena hem voor Tom Kaulitz moet hebben aangezien.
Ik merkte niet dat Lorena was komen aanlopen.
"Ik weet wel dat je graag je bikini wil showen, maar je kan hem natuurlijk ook gewoon mee uit vragen."
Zei ze zonder blikken of blozen. Ze wendde zich tot de jongen: "Heej, ik ben Lorena, en dit is Cerise." Ze wees op mij.
De jongen keek me aan.
"Heej, ik ben Justin."
We keken elkaar aan en we lachten. Lorena had het blijkbaar gezien.
"Dus... kan jij zaterdag?" vroeg ze.
"Umm ja hoor." antwoorde Justin.
"Oke, dan zie je Cerise zaterdag bij restaurant 'de vier seizoenen' is dat goed?" vroeg ze terwijl ik haar met open mond stond aan te kijken.
Ik wist dat ze altijd zei wat ze dacht, maar dat ze ooit zomaar een date voor me zou regelen? nee dat nooit.
" Oke dan zie ik je daar, doeg!" En Justin verdween weer in de menigte.
Terwijl we terug liepen naar de kleedkamers vroeg ik: "Waarom deed je dat?"
"Wat?" Lorena keek me vragend aan.
"Waarom regelde je een afspraakje met die Justin?"
"Omdat ik zag dat je hem leuk vond, en jij had zelf echt geen date durfen regelen."
"Nou en! Als ik een date wil dan regel ik dat zelf, ik ben je hondje niet, die maar alles doet wat jij regelt!" riep ik net iets bozer uit dan ik bedoelde.
"Nou wees blij, dat joch is een onwijs lekkerding, ik had het ook voor mezelf kunnen regelen, omdat jij altijd je smoel dicht houd!" riep Lorena boos terug.
We liepen verder zonder nog een woord tegen elkaar te zeggen.
Ik keek naar mijn voeten terwijl ik verder liep, naar mijn roze gelakte teennagels. Tot mijn oog opeens viel op de hoofden van de leden van Tokio hotel. Ik bleef staan en pakte het plakkerige natte briefje op. Lorena had door dat ik bleef staan en ging iets rustiger lopen.
Ik hield het briefje, wat eigenlijk meer een kaartje was, in mijn hand en las wat erop stond: Karte fr das Konzert von Tokio hotel am 23. Juni in Oberhaussen.

stukje 7

Ik rende met het kaartje in mijn hand naar Lorena toe, die een eindje verderop stil was blijven staan.
"Kijk!!!" hijgde ik toen ik aan kwam gerent. "Woow, dat da da" Lorena kon de woorden niet uit haar mond krijgen.
"Ja een kaartje voor het concert van Tokio Hotel!" verbeterde ik haar.
Lorena pakte het kaartje uit mijn hand om te kijken of het wel echt was.
"Twee kaartjes bedoel je."
Ze wreef een beetje over het papier en van achter het kaartje kwam nog een tweede kaartje tevoorschijn.
Toen braken we allebei los, we sloegen elkaar om de hals en waren de ruzie allang vergeten.
"Wij gaan samen naar Tokio Hotel, wij gaan samen naar Tokio Hotel!!" zongen we, en we dansten in het rond.
Niet lettend op de omstanders die ons eigenaardig aan keken. Maar terwijl ik zo in het rond danste, kwam er ineens een gedachte in mijn hoofd: Mijn moeder, van haar zou ik vast niet mogen.
Tranen stroomden over mijn wangen, niet omdat ik het niet aan zag komen, of omdat ik me niet kon beheersen, maar gewoon omdat ik me al helemaal had voorgesteld hoe het zou zijn om mijn grote idool eindelijk te gaan ontmoeten.
Waarom mocht ik niet? Er zat meer achter dan alleen de smoes dat ik er te jong voor was. En ik zou teweten komen wat dat was.

Ik keek uit het raam, het regende. Ik zag een kat snel onder de schutting door kruipen, weg uit het noodweer. Ik keek naar mijn moeder, ze zat met een mok vol koffie in haar hand een boek te lezen.
"Mam?" begon ik voorzichtig.
"Ja lievert?" terwijl ze het zei, keek ze niet op van haar boek. Ik schraapte mijn keel
"Ik heb gisteren na het zwemmen twee kaartjes gevonden..."
ik keek of mijn moeder op keek, maar ze bleef geconcentreert naar haar boek kijken.
"...van een concert van Tokio Hotel."
er viel een stilte, en eindelijk keek mijn moeder op.
"We hebben het hier al eens over gehad, het gaat niet om het geld, dus niet liegen."
Ze zei het met gedempte stem alsof ze mij terug wilde houden van een boze uiting.

stukje 8

"Liegen, liegen?? hoe durf je? Ik lieg niet, ik heb echt..."
voor ik echt kon gaan schreeuwen onderbrak mijn moeder me. Maar nu schreeuwde zij zelf ook naar mij.
"Duizend!! duizend keer hebben we het hier over gehad! En mijn antwoord s nee en blijft nee!"
Ik stond met een rood hoofd op.
"Ik werk me uit de naad op school! en ik vraag nooit iets van je, en nu ik eens iets vraag, gun jij het me niet! Je wil gewoon niet dat ik gelukkig ben!"
de tranen sprongen in mijn ogen, omdat wat ik zei, mijn moeder niets deed en ze er zelfs tegen in ging.
"werken? werken? jij weet niet wat werken is! Wie doet hier het huishouden? Wie zorgt er hier voor jullie, wie verdient hier het geld sinds mijn man weg is??"
er sprongen tranen in haar ogen. Zo hard als ik me nu voelde beet ik haar toe:
"Ja ga maar weer lekker zielig doen, lekker makkelijk! het is je eigen stomme schuld dat papa weg is! Je zat alleen maar op hem te zeuren, net als op mij!"
de tranen rolden nu zachtjes over mijn wangen en bleven steken in mijn mondhoeken.
"Ach wat weet jij daarvan?! hij is niet eens je vader!!"
nadat mijn moeder dat had gezegt kreeg ze een kleur, dit had ze blijkbaar niet willen zeggen, maar ik was zo boos over die concertkaartjes dat het me niet eens opviel.
"Je kan me toch niet tegen houden, wat jij ook zegt, ik ga tch!"
met die woorden rende ik naar boven, en snikkend viel ik op mijn bed.

ik liep naar de computer, in de richting van het bureau en keek naar het bed achter me. Het kussen was doorweekt van de tranen. elke keer als ik het had over het concert van Tokio Hotel schoten er tranen in mijn ogen. Blijkbaar was het een gevoelig onderwerp geworden, want normaal huilde ik helemaal niet zo snel.
"Au" ik stootte mijn knie tegen het bureau. ik schold en gaf een schop tegen mijn bureau, waardoor ik alleen mijzelf bezeerde.
Ik deed de computer aan, en klikte op het icoontje van msn. Toen het venster opende, opende er nog een ander venstertje: "justin_rap@hotmail.com heeft u toegevoegt...." Ik klikte op OK en er vlogen allemaal vlinders in mijn buik, was dit d Justin uit het zwembad?

stukje 9

Ik klikte zijn msn naam in de lijst aan en begon te typen:
Cerise (K) loves Bill zegt: h0ii
Ik wachtte af of hij zou antwoorden...
Justin VAKANTIE(IP) zegt: heej
ik haalde diep adem, hij zei iets terug!
Cerise (K) loves Bill zegt: hoe is het?
Justin VAKENTIE(ip) zegt: goed, met jou?
Cerise (K) loves Bill zegt: ook goed:)
Justin VAKANTIE(ip) zegt: beetje zin in zaterdag?
Cerise (K) loves Bill zegt: Ja, en jij?
Justin VAKANTIE(ip) zegt: Ja ook:)
Justin VAKANTIE(ip) zegt: Die Lorena, is dat echt een vriendin van je?
Cerise (K) loves Bill zegt: Ja, maar ik weet dat ze soms een beetje raar doet:P
Justin VAKANTIE(ip) zegt: tsja... maar ik moet gaan doei! tot zaterdag dan.
Cerise (K) loves Bill zegt: Ja tot dan, doeGG!

Ik sloot de computer af en ik besloot maar iets aan mijn huiswerk te gaan doen. Toen ik mijn wiskundeboek wilde pakken viel mijn oog op de concertkaartjes van Tokio Hotel, ik moest er gewoon heen!
Ik keek op de klok die boven mijn bed hing, al 11 uur! Dat huiswerk kon wel even wachten, ik kleedde me uit, waste me en poetste mijn tanden en ging in bed liggen. Nog geen minuut later viel ik in slaap.

"Jij dacht zomaar weg te fietsen he? Nou dat pik ik niet!"
Ik wees naar mijn broekzak,
“pak het, daar zit mijn geld.” In een wanhopige poging haalde ik mijn portemonnee uit mijn broekzak en reikte het de jongens. Ik zag de jongen die mij vast hield, er twijfelend naar kijken.
“Wij hoeven jou geld niet, weet je dan echt niet wat wij wel willen?”
de jongen die al eerder gesproken had, keek me nu uitdagend aan en leek de andere jongens een teken te geven. De twee die me vast hadden begonnen aan mijn shirt te trekken. Mijn adem stokte en alles werd zwart voor mijn ogen…
“Waar ben ik?” ik probeerde mijn ogen open te doen. Ik zag een zwarte gedaante boven me. “Maak je maar geen zorgen, die jongens zijn weg”. De stem klonk vertrouwend en zacht, een jongensstem.
"Je moet ook niet zonder mij de straat op gaan." zei de jongensstem. Ik voelde een hand die me omhoog trok.
"Kom, ik breng je naar mam toe."
Kreunend stond ik op. "Mam?" vroeg ik verward.
"Ja mam... onze moeder, je bent echt de weg kwijt!"
Ik hoorde geen stem meer, maar deed mijn ogen voorzichtig open. Voor mij stond Bill, Bill Kaulitz, en naast hem stond een man. Mijn vader!
"Papa? Wat doe ik hier? Bill? Wat doe jij hier?"
Bill maakte een gebaar, en mijn vader ging in rook op. Inplaats daarvan verscheen een andere man, ik kende hem niet. En Tom Kaulitz!
"Kom mee naar huis, kom mee naar huis, kom mee naar huis." zeiden ze, en ze stegen op.
ik bleef met mijn voeten op de grond staan terwijl ik begon te roepen. "Bill, Tom! blijf hier! wacht, wacht, wacht op mij!"
maar ik was te laat, ze verdwenen in de lucht.

Georgggieejj!!!!

Georgggieejj!!!!

supaah billiejj

supaah billiejj

Tommiejjj

Tommiejjj

gussiejj

gussiejj

hoofdstuk 2

Ik stond op uit mijn bed, helemaal onder het zweet en met mijn bruine krullen alle kanten op. Dit was al de zoveelste keer, ik zuchtte.
Het was nu twee weken geleden dat ik voor het eerst die misterieuse droom had. Die afgelopen weken ging het weer z'n gangetje. De vakantie was voorbij en ik was natuurlijk weer vergeten mijn huiswerk te maken.
buiten de saaie dingen heb ik weer auditie gedaan, dit keer officieel en op tijd. Ik was door met het nummer All Good Things Come To An End van Nelly Furtado. Over twee weken was er weer een auditie. Toen ik thuis kwam met het goede nieuws was een feestje wel op zijn plaats. Mijn moeder vroeg wat ik wilde hebben als teken dat ze trots op me was, maar toen ik vroeg of ik naar het concert mocht dat over 1 week is, sloeg de sfeer abrubt om.
Het afspraakje met Justin was leuk, het eten was lekker en het was heel gezellig. Ik dacht terug aan het moment dat daarop volgde:
Justin pakte mijn hand. "Kom we gaan ff op het grasveld daar uitbuiken."
glimlachend keek ik hem aan, hij was zo lief! terwijl we naar het veldje liepen keken we elkaar telkens aan en ik giegelde toen we elkaars blik kruisten. We gingen zitten en ik keek naar de lucht waarin ik sterren kon zien. Het was een zwoele avond en ik droeg alleen een kort rokje met een topje erboven.
We keken elkaar nog eens lachend aan en toen voelde ik zijn hand op de mijne. Ik wist niet goed wat ik moest doen of denken.
we keken elkaar nog steeds aan, nu lachte hij niet, hij keek serieus. Ik voelde me wat ongemakkelijk. Justin boog zich wat naar voren over me heen en voor ik het wist voelde ik zijn warme lippen op de mijne.
op het moment dat ik hem voelde deed ik mijn ogen dicht. Het ging vanzelf. Opeens zag ik Bill voor me, Bill die mij zoende en ik zoende terug. Ik hield mijn ogen dicht en Bill ging over me heen liggen, mij nog heftiger zoenen. Ik genoot van het gevoel van liefde. Toen trok hij zijn mond terug en ik deed mijn ogen weer open. Bill was verdwenen en naast me zag ik nu Justin.
Ik heb Justin toen verteld dat het een vergissing was, want het gevoel dat ik had kon ik niet uitleggen. Het was die dag nog dat ik besloot stiekem naar het concert te gaan en mijn moeder te vertellen dat ik bij Lorena bleef logeren. Lorena en ik hadden tegen haar moeder verteld dat mijn moeder eindelijk had toegestemd voor het concert, en dat ze mijn moeder vooral daarover NIET moest bellen.
Over mijn vader heb ik het niet meer gehad, zowiezo heb ik de droom nooit aan mijn moeder verteld. Ik zou het allemaal zelf wel uitzoeken, en op de een of andere manier had ik het idee dat het concert alle antwoorden zou brengen.

H2 stukje 1

Ik strompelde slaapdronken naar het raam. Het was een mooie dag, de zon scheen en ik hoorde veel vogels tjirpen.
"Hoi mam" riep ik opgewekt toen ik haar in de woonkamer aantrof. "Heej lievert, eet je mee?" zei ze terwijl ze net de laatste spullen voor het ontbijt op tafel zette. Ik schoof aan tafel, en met zijn 3en begonnen we met eten.
"Cerise? Heb jij je spullen al in gepakt?" vroeg mijn moeder terwijl ze mijn broertje corrigeerde die het brood in zijn neus probeerde te stoppen.
"Welke spullen?"
"Je gaat vannacht toch bij Lorena logeren?" vroeg mijn moeder op verbaaste toon.
Snel knikte ik en at mijn brood op. Dat was de smoes die ik gebruikte om toch naar het concert te kunnen. Ik keek weer naar mijn bord om mijn rode hoofd te verbergen.
Na het eten pakte ik snel mijn spullen en ging naar Lorena.
"Doeg mam!" en weg was ik.

"Ik kan niet wachten tot het concert! We moeten wel vooraan staan h?" Lorena keek me aan met vonkelende ogen. Zo had ik haar nog nooit gezien!
"Ja anders ziet Tom je zeker niet he." zei ik sarcastisch terwijl ik nog wat verf op het laken smeerde.
"Wat doe jij nou?" Ik schrik op en zie dat ik verf mors over Lorena's broek. Snel probeer ik het op te deppen maar de zwarte klodder wordt alleen maar groter. Snel pak ik nog een klodder zwarte verf en verteken de klodder tot het teken van Tokio Hotel.
"Zo beter?"
"Haha ja vast." En Lorena kletst op haar beurt een klodder verf op mijn wang. En flatszz nu een klodder op haar voorhoofd, en een gele op mijn kin. flatsgg! en voor we het weten zijn we samen n grote regenboog van kleuren, en besluiten we verder te gaan met het spandoek.

H2 stukje 2:

18.30 uur. Ik keek weer omhoog over alle koppen van mensen die stonden te springen en roepen:Wir wollen Tokio Hotel, wir wollen Tokio Hotel. Het was een herrie van jewelste!
"Weet jij wanneer de deuren open gaan?" vroeg ik aan Lorena. Ze keek mij kort aan en schreeuwde boven het geschreeuw uit:
"anderhalf.... uur" Wir wollen Tokio Hotel "van tevoren..."
Net op dat moment werd iedereen stil en in de verte zag ik een paar vage blauwe uniformen. De deuren gingen open!! Meteen kwam de hele menigte in beweging en een half uur later waren we binnen.
"Woow wat is het groot!" Lorena keek om zich heen en ik volgde haar blik. Er waren tribunes waar nog steeds mensen bij kwamen en natuurlijk de menigte waar wij in stonden.
Ik ging op mijn tenen staan en ik zag de vaag brandende lichten op het podium. We stonden niet heel ver van het podium, maar de droom dat ik misschien wel een hand van de jongens kon schudden was snel verkeken. blijkbaar merkte Lorena dat ook.
"Hoe kan ik nu oogcontact met Tom krijgen? er staat nu dus iemand vooraan op mijn plaats!"
"Ach joh je moet niet zo zeuren, we moeten al blij zijn dat we hier zijn! Ik mag eigenlijk niet eens, ik lieg gewoon tegen mijn moeder!" Ik keek Lorena geschrokken aan en ik voelde een prikken van binnen.
"Heej joh" ik voelde een vriendelijke stomp op mij schouder."Dit soort dingen moet iedere tiener toch kunnen doen, daar heb je recht op! Denk je eens in dat je grootste idolen straks gewoon op dat podium zullen staan. Later zal je moeder dat heus wel begrijpen hoor." Ze keek me met veel zelfvertrouwen aan, en weer lukte het haar. Ik voelde me weer beter en verheugde me op het dat ging gebeuren.
Wir wollen Tokio Hotel, wir wollen Tokio Hotel.... Ik kan me geen moment herinneren dat ik langer heb moeten wachten dat die avond. Het leek alsof ze nooit zouden komen. Maar op dat moment klonken de snaren van Tom's gitaar en de intro van het nummer "ready, set, go!" klonk door de zaal.
Ik wreef in mijn ogen, ze werden droog door het eindeloze staren naar het podium. Bill bukte zich om zijn fans een hand te geven. En daarna klonk Scream.
"No--ooh, No--ooh, no--ooh, No--ooh..." Het meisje op de tribune gilde het door de microfoon die Bill haar voor hield. Bill omhelsde haar en ze werd het podium weer afgeleid. Wat had ik daar graag gestaan! Ik keek naar Lorena die wanhopig Tom zijn naam riep.
Wat zou mijn moeder nu aan het doen zijn? Ik voelde weer een schuldgevoel naar boven bubbelen. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om tegen haar te liegen, ookal snapte ik haar standpunt niet. Het zou toch een rotzooi zijn als iedereen maar tegen elkaar zou liegen?
Ik kreeg een brok in mijn keel en voelde dat ik kortademig werd.
"Heb jij het ook zo benauwd?" vroeg ik Lorena.
"Nee, maar het is inderdaad wel warm ja!"
"Ik ga even..pff pff.. naar..pff pff.. buiten." Kon ik er nog maar net uit krijgen, ik moest weg!
"Ben je gek ofzo? Dit wil je toch niet missen!" Maar ik hoorde haar niet meer, ik vluchte weg, tussen de mensen door die mij af en toe een stomp gaven, omdat ik hen afhield van hun grote idool. Weg naar buiten!

H2 stukje 3

Toen ik eenmaal met mijn hoofd in de wind stond was ik helemaal bezweet en ik trilde over mijn hele lichaam. Wat was er toch met me?
Ik zie de bewakers nu nog naar me kijken, hun gezicht vol onbegrip:"wat gaat die doen? het is toch binnen?"
Maar het deed me niets, ik was buiten. Ik besloot een eindje te gaan lopen om mezelf een beetje te kalmeren. Dit kon toch niet allemaal komen door Bill?
Ik liep een park binnen, het begon al te schemeren, maar ik kon er nog net een grasveld, vele bomen, en een meertje met ervoor op het grasveld een bankje. Ik ging zitten en voelde de adrenaline door mijn lichaam stromen. Mijn shirt plakte en door de wind die er stond begon ik nog meer te rillen dan ik al deed.

"Jij dacht zomaar weg te fietsen he? Nou dat pik ik niet!" Ik wees naar mijn broekzak, “pak het, daar zit mijn geld.” In een wanhopige poging haalde ik mijn portemonnee uit mijn broekzak en reikte het de jongens. Ik zag de jongen die mij vast hield, er twijfelend naar kijken. “Wij hoeven jou geld niet, weet je dan echt niet wat wij wel willen?” de jongen die al eerder gesproken had, keek me nu uitdagend aan en leek de andere jongens een teken te geven. De twee die me vast hadden begonnen aan mijn shirt te trekken. Mijn adem stokte en alles werd zwart voor mijn ogen… “Waar ben ik?” ik probeerde mijn ogen open te doen. Ik zag een zwarte gedaante boven me. “Maak je maar geen zorgen, die jongens zijn weg”. De stem klonk vertrouwend en zacht, een jongensstem. "Je moet ook niet zomaar de straat op gaan." zei de jongensstem. Ik voelde een hand die me omhoog trok. "Kom, ik breng je terug." Kreunend stond ik op. "terug?" vroeg ik verward.

Ik deed mijn ogen open en mijn hart begon nog sneller te kloppen. Ik schrok op en deinste achteruit waardoor ik struikelde over het bankje.
"Rustig maar, je hebt een nare droom gehad." Hij pakte mijn hand weer vast en hielp me omhoog en ondersteunde me dit keer om te voorkomen dat ik weer zou vallen.
"Maar, maar... jij bent Bill!...Bill Kaulitz!" Ik wreef in mijn ogen en keek hem weer aan, hij was het echt!!

H2 stukje 4

Ik voelde mijn hart heel snel kloppen, als ik niet beter wist zou ik denken dat die uit mijn borstkas zou springen.
Bill keek me aan met verbaaste ogen: "Alweer zo'n rare fan, ze worden met de dag gekker." Maar hij zei het niet. Hij bleef me maar aanstaren terwijl hij me vasthield. En ik bleef maar liggen, expres of per ongeluk slap zodat hij me bleef vasthouden. Opeens hield hij op met staren.
"Maar wat is er met je gebeurt? Je trilt helemaal en je bent helemaal koud!" Bill pakte me anders vast en zette me weer op het bankje, sneaky om zich heen kijkend of niemand dit zag.
"I--i--ik kreeg het benauwd." Ik voelde dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Oh wat had ik een spijt dat ik tegen mijn moeder had gelogen!
Bill kwam naast me zitten. "Dat is vast niet het enige he?" Hij keek me zo doordringend aan dat ik maar begon te vertellen. Tussendoor zag ik Bill af en toe twijvelend kijken alsof hij niet helemaal geloofde wat ik hem vertelde.
"Ik heb gewoon tegen haar gelogen en ze was hier helemaal tegen, ze wilde niet dat ik ging!" snikte ik.
Bill haalde zijn mobiel uit zijn broekzak en ik zag hem ernaar kijken. "Ik moet weg, het concert begint weer." Ik liep achter hem aan terug naar de concert hal. Maar toen hij dat in de gaten kreeg zei hij, "Je kunt beter niet met me mee lopen, de pers schrijft allemaal rare dingen en je wilt vast niet met je hoofd in een tijdschrift belanden..."
Ik moest hem laten gaan, ik kon niets meer doen. Hij verdween de deur door en alles wat er net was gebeurt leek onecht. Ik liep terug naar het bankje en ging weer zitten.
Ik dacht terug naar de dingen die ik allemaal op internet vond. Bill had totaal geen priv leven meer. En opeens doemde er een verhaal voor me op. Een fan-fictie verhaal, verhalen waar Tokio Hotel een rol in speelt en waarin ook meestal de gene die het verhaal schreef een relatie krijgt met 1 van de bandleden. Ze ontmoeten elkaar dan ergens en meteen slaat de vonk over: De gelukkige krijgt een vipkaartje, mag mee om de anderen te ontmoeten en voor je het weet zoenen ze.
Ik had Bill ontmoet, hem gesproken en de kans van mijn leven gehad, dit waar ik altijd al van gedroomt had. Maar het voelde verkeerd, Bill wilde niet met me gezien worden en geloofde me niet eens, dacht ik. Voor dat ik weer ging huilen, troostte ik mezelf met het feit dat ik hem ontmoet had en dat hij toch echt naar mij is toegekomen en ik niet naar hem....
Want wat mijn moeder altijd zei: "Niets gaat vanzelf."

H2 stukje 5

Ik besloot om toch maar terug te gaan naar de concerthal, ik had hier inmiddels al die moeite voor gedaan.
"Leeeeeb die secunde!!Hier und jezt, halt sie fest!" Ik dacht even dat het uit de concerthal kwam, maar daarna voelde ik mijn mobieltje ook trillen en nam ik die op:
"Hallo?"
"Heeeeeeej!!"
Ik hield van schrik mijn mobiel een stukje van mijn oor af, zoo hard schreewde Lorena.
"Waar ben je??!!! De pauze!!! is weer voorbij, ze zijn er weer!!!!" schreeuwde ze boven de gillende meiden uit.
"Ja ik loop nu het gebouw weer binnen." schreeuwde ik terug.
"Waaaaat??!!!!" hoorde ik aan de andere kant.
"Laat maar, ik kom eraan!" Schreeuwde ik nog harder terug.
Ik hing op en liep verder tot ik bij de ingang kwam.
"Ik was even naar buiten gegaan voor wat frisse lucht, ik kwam hier van het concert." Zei ik haastig tegen de bewakers die voor de deur stonden. Ze waren wel twee keer zo groot als ik en vooral zwaar gebouwd, nee met deze gasten moest je geen ruzie krijgen.
Ik probeerde hen zoveel mogelijk te mijden en probeerde naar binnen te lopen.
"Wacht jij eens even!"
Van schrik draaide ik me om en bleef stok stijf staan.
"Het is niet toegestaan! Heb je een toegangskaartje?"
Scheisse! vloekte ik in mijzelf. De verdomde kaartjes zaten nog bij Lorena in haar tas! Ik probeerde het de bewakers uitteleggen, maar die gaven geen kik. Ik mocht niet naar binnen.

De band!!!

De band!!!

Let ook ff op bill zijn nieuwe tatoo!!

plaatje van de twins

plaatje van de twins

gwoon lollig knipoog

gwoon lollig knipoog

H2 stukje 7

Ik besloot terug te gaan, dit had geen zin. Ik sms-te Lorena:
Heej, ik sta buiten
Ik kan niet meer naar binnen.
Ik zie je aan t eind van t concert wel.
xxx cerise
ik drukte op de knop verzenden en deed mijn mobieltje weer in mijn broekzak.

Ik zat op de bank met een boek voor mijn neus, maar ik las geen enkele letter. De gedachten gierden door mijn hoofd, ik kon de gedachte aan Bill maar niet loslaten. Hij leek zo afstandelijk.
"Wat is er nou aan de hand met jou? Is de logeerpartij met Lorena niet goed bevallen?"
Het was mijn moeder die de huiskamer binnen liep. Ze maakte me nerveus met haar gevraag. de hele week liep ze me zo ongeveer achterna met haar vragen.
"Nee er is niets." antwoorde ik onverschillig.
"Ik heb je kamer opgeruimd...."
Mijn moeder kwam naar me toe.
"Sinds wanneer ruim jij me kamer op?" vroeg ik net iets te hard.
"Sinds ik het idee heb dat je dingen voor mij achterhoud!" schreeuwde ze terug.
ze haalde haar hand achter haar rug vandaan: "Wat is dit!?"
Het gekreukelde kaartje voor het concert viel op tafel. Ik schrok.
"Dat heb ik gevonden." fluisterde ik alsof het iets uitmaakte.
maar mijn moeder minderde niet in toon, ze schreeuwde alsof ik een moord gepleegt had. "Hoe haal je het in je hoofd hier heen te gaan?!" schreeuwde ze, "En precies op de dag dat je bij Lorena ging logeren, hoe haal je het in je hoofd? en terwijl ik het je nog zo verboden heb, ga je er toch heen... verdomme!!"
ze schopte tegen de tafel, vloekend omdat ze zichzelf pijn had gedaan. ze hief haar hand in de lucht en ik kromp in elkaar, ik beefde. Was het echt mijn moeder die mij ging slaan? Maar de tik kwam niet. In plaats daarvan sloeg ze op dezelfde tafel. en schreeuwde mij toe: "Je hebt huisarrest!"
vloekend liep ze weg.....

H2 stukje 8

"Dus je moet meteen naar huis?" Lorena en ik liepen de klas uit, de bel was gegaan en nu stroomden de leerlingen de gang op.
"Ja, ze ging fel tegen me tekeer. Ik heb de komende twee maanden huisarrest." Met een sip gezicht keek ik Lorena aan. Twee maanden, dat was teveel voor zo een klein concertje waar ik de helft niet eens van gezien had.
"Kun je niet af en toe stiekem weg glippen? We moeten nodig weer eens op jongensjacht gaan. Ik moet echt een nieuw vriendje om Tom te vergeten."
Ik keek haar ongelovig aan, zij ook altijd met haar jongens...
"Nee, geen jongens nu. Ik wil niet nog meer ruzie met mijn moeder. We hebben al een week niets tegen elkaar gezegd! Dat is toch niet gezond? Bovendien kan ik nu iets meer teweten komen over mijn vader."
"Je vader, maar hij is toch jaren geleden weggelopen?" Lorena bleef even stil staan.
"Hij ging naar Amerika, hij kreeg op een dag een enorme ruzie met mijn moeder. Hij kreeg genoeg van haar en van Jeroen en mij." Ik haalde diep adem om de zich opdringende tranen terug te dwingen." Hij is toen weggelopen en hij heeft nooit meer iets van zich laten horen."
"En wat wil je nu dan?" Lorena keek me vragend aan.
"Mijn moeder zei in een van haar driftbuien dat hij niet mijn vader is! Ik moet van haar weten of ze dat meende en wie mijn vader dan wl is."
"Ach je hebt genoeg tijd om met haar door te brengen, zou ik zeggen." Lorena trok een grijns en ze gaf me een vriendelijke stomp waardoor ik bijna omviel. Lachend liepen we verder....

"Mam....?" vroeg ik op een middag. Het was nu al een maand geleden dat ik naar het concert geweest was. En al die tijd was er niet veel verandert tussen mijn moeder en mij.
"Ja?" Mijn moeder hief haar hoofd op en keek me strak aan, alsof ze iets van me verwachtte.
Ik besloot er geen doekjes om te binden. "Mam, ooit heb je me verteld dat mijn vader, in Amerika..." Ik slikte even. "...mijn vader niet is."
Mijn moeder durfte me een ogenblik niet aan te kijken. Maar tenslotte begon ze te vertellen.
"heel lang geleden, toen Richard en ik nog bij elkaar waren kregen we een ongeluk met de auto. Gelukkig overleefden we het, maar ik moest wel een zware operatie ondergaan..."

H2 stukje 9

Ik keek mijn moeder geschokt aan, dit had ze me nooit verteld. Mijn moeder vervolgde, af en toe omkijkend of Jeroen niet stiekem zat mee te luisteren.
"Na die operatie, was ik weer helemaal de oude, maar de arts vertelde dat ik nooit meer kinderen kon krijgen..." Mijn moeder zuchtte. "Een aantal weken later lag er een baby voor de deur....Jij."
Ik kon mijn oren niet geloven! Zonder verder nog iets te zeggen rende ik naar boven en smakte snikkend neer op mijn bed. Daar bleef ik roerloos liggen.
"Hoe kan ze..." Ik haalde mijn neus op. "...me dit zo vertellen, alsof het niets is!" vertelde ik huilend tegen de knuffel die ik in mijn armen had geklemd.
"Al die jaren hebben ze tegen me gelogen! En Jeroen, dan is hij mijn broertje zeker ook niet!"
Ik heb die middag, tot de volgende ochtend alleen maar boven gezeten, huilend op mijn bed. Ik was niets meer waart....gewoon voor iemands deur gedumpt!
Ik had geen zin om het aan iemand te vertellen, zelfs niet aan Lorena. En mijn 'moeder' keek ik nog nouwelijks aan. In school had ik ook geen zin meer, hele dagen zat ik stil in de klas zonder op te letten of een spier te vertrekken.
"Wat heb je toch, je bent zo stil de laatste tijd?" Lorena kwam naast me lopen. Maar ik keek haar niet aan.
"Kom op, zo ken ik je niet! Jij zet je altijd overal overheen dus dit kun je ook wel vertellen!" Lorena keek me hoopvol aan, en ik voelde dat als ik haar niet kwijt wilde raken als vriendin, ik het haar moest vertellen.

"Weet je nog dat ik je zei wat mijn moeder laatst gezegt had?" We zaten samen op mijn bed en ik zat weer met diezelfde knuffel tegen me aangedrukt.
"Je bedoeld over je vader? Ja wat was dat nou??" Lorena werd inene nogal opgewonden en trok de woorden zowat uit me.
"Ja, ze vertelde dat ik niet hun dochter ben, ik ben te vondeling gelegd." Mijn hoofd zakte omlaag, ik schaamde me. Lorena zat me met open mond aan te kijken, maar toen ze zag hoe rot ikme voelde, sloeg ze een arm om me heen en troostte me. In haar armen begon ik zachtjes te snikken.
"Ze heeft het me al die tijd achter gehouden!" Snikte ik van boosheid.
"Stil maar....stil maar.." suste Lorena. "Ze kon het je niet eerder vertellen, je was veelste klein om het te begrijpen! zoiets is voor je moeder ook moeilijk te vertellen hoor."
Ik keek Lorena aan, ergens had ze wel gelijk.
"Je bent een schat!" Ik omhelsde Lorena en ik voelde me even niet meer onwaardig.

Nadat ik Lorena had uitgezwaait kwam mijn 'moeder' op me af. "Cerise, ik snap dat je je vervelend voelt, en ik voel me zo ook..." Ze leek te kijken hoe ik reacheerde op die paar woorden, maar ik vertrok geen spier."...daarom dacht ik dat we er maar eens tussenuit moesten, een soort vakantie, waar dacht jij aan?" En snel voegde ze er nog aan toe. "Ik heb al vrij gekregen voor Jeroen en jou." Ik keek mijn 'moeder' boos aan.
"Denk je dat je daarmee alles goed maakt? En Jeroen? wanneer ga je het hem vertellen? Ik ga echt mijn mond niet houden hoor!" Ik keek haar dreigend aan. ze begon op haar knokkels te bijten.
"Ik zal het hem vertellen na dat we er tussen uit zijn geweest. Maar..." ze stopte met praten om adem te halen. "...Jeroen is wel mijn eigen kind. Door veel hulp van het ziekenhuis is het uiteindelijk gelukt." Ik keek mijn moeder met grote ogen aan. Ik wilde er meer over horen, hoe dit allemaal kon, maar mijn moeder besloot.
"Dus waar wil je naar toe?"
Ze had eigenlijk wel gelijk. Ik haalde nu alleen maar slechte cijvers op school, en als ik even tot rust kon komen in een warm kuuroort zou dat tegek zijn! Mijn beslissing was snel gemaakt:
"De Malediven!"

Bill optreden!

Bill optreden!

Hoofdstuk 3 Een heel bijzondere vakantie. stukje 1

"Auw!" roep ik en ik wrijf met een hand over de pijnlijke plek op mijn hoofd. "Je kunt ook afremmen op die drempels hoor."
Marieke lacht. Ze was allang blij dat ik niet meer zo depressief door het huis liep als ik deed nadat ze me had verteld dat ze mijn moeder niet was. Ik wist niet zo goed hoe ik ermee om moest gaan. Moest ik haar gewoon mama noemen of nu opeens Marieke?
"Cerise? Cerise? we zijn er." Marieke deed de deur van de auto open. Ik zette mijn I-pod uit en stapte uit. Ik was zo in gedachten verzonken dat ik niet eens had gemerkt dat we al op het vliegveld waren.
Jeroen keek naar de overkomende vliegtuigen en wees ze na.
"Snel, ons vliegtuig gaat al over een half uur!" en Marieke trok Jeroen en mij mee.
Daar stond ik dan, tussen al die mensen die druk heen en weer lopen. Marieke aan de balie en jeroen naast haar.
pffff ik zette die zware tassen neer, twee grote tassen helemaal volgepropt. Toen ik weer opkeek bleef ik stokstijf staan, ik kneep mijn ogen dicht om het goed te kunnen zien. Die vier jongens kende ik toch, naja niet persoonlijk helaas, maar toch...dat was Tokio Hotel!

"Brrrrr ik word hier gek!!!" Een jongen met lang zwart haar waar hij nu door heen stond te woelen liep heen en weer. Hij droeg een redelijk strakke spijkerbroek met hier en daar een gat. daarboven een ook redelijk strak T-shirt en daar overheen een groot jack met een enorme ster en de naam "Tokio Hotel" erop.
"Doe rustig bro!! we vertrekken zo." de andere jongen liep naar Bill toe. Hij had juist hele wijde kleding aan en een pet op zijn dreadlocks. Tom heette hij.
"Het is maar goed dat we even op vakantie gaan! Nog n concert en Bill zou overspannen geweest zijn!" Georg gaf Bill een klap op zijn schouder. Maar Bill merkte het niet. Hij bleef maar staren met een uitdrukking van: ken ik haar niet ergens van?
"Kom laten we even bij de winkels gaan kijken, ik moet nog een tijdschrift voor in het vliegtuig hebben, en we hebben toch nog een half uur voor de vlucht naar de Maledieven gaat." met zijn vieren liepen ze weg.

Voorzichtig keek ik hun kant op. En tot mijn grote schrik keek hij terug...Bill! Een moment hielden onze ogen elkaar in een oneindige blik vast. Ik voelde mijn hart sneller kloppen, dit moment mocht voor eeuwig duuren. Blijkbaar toch niet, want Bill trok geschrokken van de klap op zijn schouder zijn blik weg en liep samen met de andere jongens de andere kant op, weg uit mijn gezichtsveld.

tokio hotel - 1000 meere

H3 stukje 2

"Jeroen niet zo klieren!" Marieke strompelde met Jeroen aan haar arm achterin het vliegtuig en ging zitten. "Ik wil bij het raam!!" en Jeroen sprong op de stoel.
ondertussen zat ik maar een beetje voor me uit te staren. Ik had Bill de hele tijd niet meer gezien. Waarschijnlijk zou hij terug naar Duitsland vliegen en ik zou hem nooit meer zien. Ik moest het doen met die ene blik.
Na een tijdje wachten voelde ik het vliegtuig opstijgen. Ik leunde tegen de stoel en viel in een onrustige slaap...

"Jij dacht zomaar weg te fietsen he? Nou dat pik ik niet!" Ik wees naar mijn broekzak,
“pak het, daar zit mijn geld.” In een wanhopige poging haalde ik mijn portemonnee uit mijn broekzak en reikte het de jongens. Ik zag de jongen die mij vast hield, er twijfelend naar kijken.
“Wij hoeven jou geld niet, weet je dan echt niet wat wij wel willen?”
de jongen die al eerder gesproken had, keek me nu uitdagend aan en leek de andere jongens een teken te geven. De twee die me vast hadden begonnen aan mijn shirt te trekken. Mijn adem stokte en alles werd zwart voor mijn ogen…
“Waar ben ik?” ik probeerde mijn ogen open te doen. Ik zag een zwarte gedaante boven me.
“Maak je maar geen zorgen, die jongens zijn weg”.
De stem klonk vertrouwd en zacht, een jongensstem.
"Je moet ook niet zonder mij de straat op gaan." zei de jongensstem. Ik voelde een hand die me omhoog trok. "Kom, ik breng je naar mam toe."
Kreunend stond ik op. "Mam?" vroeg ik verward.
"Ja mam... onze moeder, je bent echt de weg kwijt!"
Ik hoorde geen stem meer, maar deed mijn ogen voorzichtig open. Voor mij stond Bill, Bill Kaulitz, en naast hem stond een man. Mijn vader!
"Papa? Wat doe ik hier? Bill? Wat doe jij hier?"
Bill maakte een gebaar, en mijn vader ging in rook op. Inplaats daarvan verscheen een andere man, ik kende hem niet. En Tom Kaulitz!
"Kom mee naar huis, kom mee naar huis, kom mee naar huis." zeiden ze, en ze stegen op.
ik bleef met mijn voeten op de grond staan terwijl ik begon te roepen. "Bill, Tom! blijf hier! wacht, wacht, wacht op mij!" maar ik was te laat, ze verdwenen in de lucht.

"lievert!!" Marieke schudde me heen en weer en keek paniekerig naar me. voorzichtig deed ik mijn ogen open en voelde dat ik helemaal bezweet was en dat alle mensen om mij heen geschrokken naar mij keken.
"Rustig maar, je hebt denk ik een nachtmerrie gehad..." marieke streek met een handdoek over mijn voorhoofd.
Ik sprong op. "Laat me los!" en ik ging weer op mijn eigen plaats zitten, zette mijn i-pod op en verzonk in 1000 meere.

"Hoorden jullie dat ook?" Bill keek zijn bandgenoten een voor een aan en luisterde.
"Ja ik hoorde het! Wat is dat?" Georg keek Bill vragend aan.
"Vast iemand met vliegangst." grapte Tom en hij ging weer in zijn stoel liggen, deed zijn ogen dicht en luisterde verder naar sammie delux.
Maar Bill bleef luisteren, de schreew bleef in zijn hoofd hangen. Had hij die niet al eens eerder gehoord? Maar van wie dan? Hij besloot er niet verder over na te denken. Hij had al genoeg zorgen aan zijn hoofd gehad; de laatste tour was nou niet bepaald gladjes gelopen, en net tijdens die laatste concerten moest hij verkouden worden, waardoor zijn stem de laatste paar weken behoorlijk pijn had gedaan.
Bill probeerde zich te concentreren op de muziek, maar de schreeuw bleef in zijn hoofd hangen, hoewel die allang gestopt was. Hij stond op."Ik ga even mijn benen strekken."
terwijl hij door de gang van het vliegtuig liep, opweg naar de wc, kwam er een man op hem aflopen. hijgend stelde hij zich voor Bill op. "Mijn dochter is een grote.... fan van je! ze heet Jessica, zou ik een handtekening van je mogen??" De man schreeuwde het zowat in Bill's gezicht. Bill stond er maar perplex bij. "...uhh...ja...natuurlijk." Snel krabbelde hij iets op het blaadje dat de man voor hem hield. voor Jessika, groetjes van Bill schreef hij erop.
Bill wilde weer verder lopen maar de man hield hem tegen. "Jessica schrijf je met een 'c' niet met een 'k'."
Bill verbeterde het en liep snel door, hij was altijd aardig voor fans, hoe opdringerig ze ook zijn, maar hij heeft wel zijn grenzen. Het scheelde niet veel of hij had die man een knal in zijn gezicht gegeven. Hij was gewoon moe, dacht hij bij zichzelf. Maar goed dat hij even op vakantie gaat. En Bill gaat terug naar zijn plek, doet zijn ogen dicht, en ziet haar hoofd voor zich. Ja, van jou was die schreeuw. Zou jij ook in dit vliegtuig zitten?

H3 stukje 3

twee weken later...
Ik rekte me uit, en keek over mijn zonnebril heen naar alle mensen in het zwembad. het was druk, en het hele zwembad leek te spartelen. mijn ogen gingen over het water en bleven hangen op Marieke en Jeroen, die met een balletje over aan het gooien waren.
Versuft zakte ik weer terug in mijn ligstoel. en las weer verder in een van de vele bladen die ik mee had genomen.
Hoe versier ik die boy??
tip 5: waag je dicht in de buurt van je hunk en val dan 'per ongeluk' in zijn armen. hij kijkt in je mooie ogen, en wala die boy is van jou

Jaja ging het maar zo makkelijk...
flatsshh, ik schok op van een natte bal op mijn hoofd.
"bah jeroen! Ik kom hier voor mijn rust hoor!" zei ik geprikkeld.
"Ach lievert laat hem nou..."
"Noem me geen lievert!" schreeuwde ik haar toe, om boven het geschreeuw en gejoel van anderen uit te komen.
Ik wilde net weer gaan liggen, maar mijn oog viel op een jongen aan de andere kant van het zwembad. Ik keek naar de lange dreads op zijn hoofd en dacht hem te herkennen.
Ik hupte uit mijn ligstoel en liep in mijn bikini met roze, wit en zwart naar de jongen toe. toen ik bij hem was tikte ik op zijn rug. "Justin, wat doe jij hier? Denk ik net verlost te zijn van school, en dan duik jij hier op!" zei ik op een onaardige toon.
"Entschuldigung?" en Justin draait zich naar me om.
"aaaah" schreeuw ik uit, ik kijk recht in het gezicht van Tom Kaulitz. maar voordat ik iets kon zeggen, gleed ik uit en voelde een doffe dreun van de natte zwembadvloer op mijn hoofd. ik sloot mijn ogen en bleef roerloos liggen.

"Bill help me!" Tom keek geschrokken naar het bloedende hoofd van het meisje voor hem.
Bill kwam langzaam overeind en haastte zich toen naar het meisje toe en inspecteerde de wond op haar hoofd.
"Dit is niet goed! Tom bel de ambulance dan bel ik mam!"
Tom rende naar zijn ligstoel toe en pakte zijn mobiel ervan af. Hij draaide het nummer en rende vervolgens weg om de ambulance op tewachten.
"Mam? Er is iets ergs gebeurd" stamelde Bill in zijn mobiel.
"Wat is er gebeurt? Zijn jij en Tom ongedeert?"
"Ja...ehh...Wat?...Je moet hier heen komen...een meisje...ze heeft een gat in haar hoofd....kom snel!"
"Ik kom eraan, waar ben je?" "Uhh...bij het zwembad."
"Rustig maar, ik kom eraan."
Bill pakte een handdoek en probeerde daarmee het bloed dat uit het hoofd van het meisje kwam te stelpen, maar al snel was de hele handdoek rood. Hij keek naar het meisje dat nu bij hem in zijn armen lag. Hij keek naar haar plakkerige bebloedde haren, toen naar haar gesloten ogen en naar haar rode lippen. ze was best mooi besloot hij toen. Kende hij haar niet ergens van? Pas toen Bill zijn hoofd oplichtte zag hij al die mensen die om hen heen stonden, ze stonden te kijken, te staren. Bill kon er niet tegen.
"Doe iets! Kan iemand zorgen dat het bloeden ophoud??" Wanhopig keek Bill de mensen rond, maar niemand deed iets.
"Als jullie niets kunnen doen, ga dan weg! Staren helpt niet hoor!" Nog steeds deed niemand iets en Bill gaf het op.
Sommige mensen schaamden zich en gingen weg, maar het meerendeel bleef gewoon staan staren, kijken en ohh en aahh zeggen.

"Mama, wat is er daar?" Jeroen wees naar de overkant van het zwembad waar een hele menigte mensen stonden, in het midden zaten twee mensen op de grond en allemaal ambulance personeel erbij.
"Ik weet het niet, een ongeluk denk ik."
"Gaan we kijken mama, ik wil de ambulance zien!"
"Nee, beter van niet, ik hou er niet van om naar dat soort dingen te gaan staan kijken zonder iets te doen. Bovendien moeten we hier blijven anders kan Cerise ons straks niet meer vinden."
En Jeroen en Marieke gingen verder met de bal gooien. Marieke zag nog net hoe een jonge vrouw de ambulance in werd gedragen en dacht bij zichzelf: Het zal je dochter maar zijn...

H3 stukje 4

De sirene bleef maar loeien terwijl de ambulance over de weg stoof. Af en toe moest de man die de ambulance bestuurde toeteren naar automobilisten die de sirene te laat hadden gehoord en niet uit hadden geweken.
Bill zat in die ambulance, naast een meisje dat hij niet kende, en toch zat hij er voor haar. Hij had persee met haar mee gewild in de ambulance, hij voelde het zich verplicht aan haar. Tom zou achterblijven en dan samen met hun moeder naar het ziekenhuis komen. Ze lag daar op de brancard met allerlei slangetjes, die haar neus in liepen en een infuus in haar linker arm. Het meisje dat hij niet kende. Hij pakte haar hand vast, die was koud.
"Ben je familie van haar?" een van de ambulance medewerkers keek Bill aan. Maar Bill zei niets en bleef maar staren naar haar lijkbleke gezicht.
"Wees maar niet bang, we zijn zo bij het ziekenhuis." Probeerde de ambulance medewerker Bill gerust te stellen. Bill knikte zonder veel enthousiasme.
In het ziekenhuis ging alles heel snel. Bill rende achter de brancard aan, maar werd opgehouden door een van de verpleegsters.
"Je moet hier wachten." zei ze. En Bill keek toe hoe het meisje de intensive care werd opgereden.

NOU SPECIAAL VOOR VERO EN AMANDA EEN NIEUW STUKJE(bedankt voor jullie bericht):

Bill zat naast haar bed. Hij had nog steeds haar hand vast en wreef er zachtjes met zijn duim overheen. verder naar haar pols toe, zat er een plijster met een slangetje dat naar het infuus naast het bed leidde. Ook stond er een beeldscherm waarop telkens een kronkelende lijn zichtbaar was. dan een piep en dan verscheen die kronkelende lijn opnieuw.Er ging ook een slangetje in haar neus en de bovenkant van haar hoofd was bedekt met verband.
Bill zag de eerste zonnenstralen door het fenster van de ziekenhuiskamer schijnen. Hij was de hele nacht wakker gebleven, om op haar te letten. Hij voelde zich verbonden met haar hoewel hij haar niet kende. Bill legde zijn hoofd neer op de lakens en viel in een lichte slaap.
"Bill?" Simone schudde aan Bill's lichaam. En Bill deed langzaam zijn ogen open en rekte zich met een kreet uit.
"..uhhmmmmm, wat? Mam! Tom!"
"Je bent toch niet de hele nacht wakker gebleven?" Simone keek ontzet naar de wallen onder Bill zijn ogen.
"Toch wel!!" viel Tom in, en hij gaf Bill een flinke duw, waardoor Bill bijna omviel. Bill krabbelde overeind "Sukkel!" en probeerde Tom terug te duwen maar dat lukte hem niet, met zo wijnig kracht.
"Ja die moet echt naar dromenland!" lachte Tom. "Straks moet ie zelf aan het infuus!" Ging Tom door, maar kreeg daarna een afkeurende blik van zijn moeder, waar hij zich overigens niet veel van aantrok.
Bill lichtte zich op en wilde net met Tom en Simone mee lopen toen hij opeens de hand die hij net had losgelaten zag bewegen.

Het was donker en daar stond ik in het donker. Oppeens werd het iets lichter maar nog steeds donker waardoor ik twee deuren kon onderscheiden. De ene deur was zwart en op de deurklink stond een bronzen duiveltje. De andere was wit en op de deurklink stond een bronzen engeltje. Moest ik kiezen?
Wil je niet weten wie je echte moeder is?? en je vader?? Ik zal vertellen over je slechte stiefmoeder als je door deze deur gaat.
Het bronzen duiveltje praatte!
Je moet doen wat je hart je ingeeft! jou hart is niet als die duivel! je moet doen wat jou het beste lijkt.
Nu sprak ook het engeltje!
Ik keek naar de twee deuren en deed de zwarte deur open, ik wilde weten wie mijn echte ouders zijn! Ik keek de deur binnen en zag er allemaal uitgemergelde mensen die elkaar warm probeerden te houden, hun rottende wonden stonken verschrikkelijk. Ik kreeg tranen in mijn ogen en begon te huilen. Maar op dat moment zag ik aan de andere kant, ver weg van de twee deuren een licht. Ik keek ernaar en voelde mijn tranen omtoveren tot een glimlach op mijn gezicht. ik probeerde er naar toe te lopen, maar een sterke stroming voerde me naar de zwarte deur en de uitgemergelde mensen. "Nee!! Nee!!" schreeuwde ik. En er verscheen een witte schaduw van een arm met een hand uit de richting van het licht. Het greep mijn hand en trok me omhoog, uit de zwarte stroming weg. Maar halverwege liet de hand me los. De weg was stijl en ik gebruikte al mijn kracht om naar het licht te komen. En toen....was ik er.

"Ze is wakker!" riep Bill.

Bill en Tom op vakantie!

Bill en Tom op vakantie!

Hier zijn de twins op de Malediven! en hier speelt mijn verhaal dus ook af:)

Hoofdstuk 4 vriendschap of toch meer? stukje 1

"Wat?" vroeg Tom terwijl hij en Simone naar het bed toe liepen. Ze keken over de reling van het ziekenhuisbed en zagen het meisje met haar heldere bruine ogen en haar lange donker bruine haar wild om zich heen. ze zwaaide met haar armen wild om haar heen en er kwamen tranen uit haar ogen die zachtjes over haar wat rodere wangen biggelden.
"aaahh, aaahh!" schreewde ze en de verpleegster die net was komen aanlopen probeerde haar te kalmeren. Toen ze eenmaal weer rustig was begon het meisje te praten. Heel zacht en met schorre stem vroeg ze:
"w..waar?" *uhrrrmm* ze schraapte haar keel en ging verder, nog steeds heel zachtjes: "w..w..waar is het licht?"
Iedereen keek elkaar aan maar gaven geen antwoord.
"Je praat onzin, je hebt vast gedroomd." zei de verpleegster bot en probeerde het verband om het hoofd van het meisje eraf te wikkelen en te verschonen. Bill wierp een blik op haar hoofd, het was een lelijke wond. hij wilde er niet te lang naar kijken en zijn ogen vielen op de haare. Hij had nooit haar ogen gezien en nu keken ze elkaar aan. En toen besefte hij dat hij die ogen toch al een keer had gezien.
De verpleegster deed een nieuw verband om haar hoofd en liep daarna de kamer uit.
"Ik zag echt een licht! het was geen droom!" zei het meisje zachtjes.
"Het was je weg hierheen, en nu ben je weer op de wereld dus ik het licht weg." zei Tom zonder dat hij er erg in had. "He?? wat zei ik nou net??"
Bill keek Tom met open mond aan. "Heel filosofisch Tom." en Bill schudde zijn hoofd.
"Hoe heet je?" vroeg Simone, de moeder van Bill en Tom.
Het meisje keek Simone raar aan, trok een wenkbrauw op en dacht een tijdje na, maar haar gezicht kwam steeds meer in een frons te staan. zachtjes mompelde ze: "...cerroo? ...cerraa?? cerruu??" er stroomden weer tranen over haar wang. Simone sloeg een arm om haar heen en Bill keek weer in haar ogen.
het meisje begon te huilen in Simone's armen.
" i...ikkk...we...weet mijn n..naam niet meer!" snikte ze.
"Dan noemen we je Cerra (spreek uit sirraa). Nouja tot je je geheugen weer terug hebt dan." trooste Tom en ook hij sloeg een arm om Cerra heen.

H4 stukje 2

Het was middag, en Cerise lag te slapen in het ziekenhuis. Ze was inmiddels van de Intensive Care af en lag nu op een normale afdeling. Bill, Tom, Georg en Gustav hadden de kamer wat opgevrolijkt. Op de muur achter het bed hingen nu een aantal posters waarvan de jongens wel dachten dat Cerise ze leuk zou vinden. Op het kastje aan de linkerkant van het bed stonden bloemen en het boek 'De vliegeraar' die Simone voor Cerise had gekocht.
Cerise opende haar ogen voorzichtig, knipperde even tegen het felle licht, dat door het grote raam aan de rechterkant van het bed naar binnen scheen.
"Bill?" wist ze inmiddels. De jongens hadden haar hun namen verteld en normaal zou ze geweten hebben dat dit geen gewone jongens waren, maar de jongens van Tokio Hotel!
"H Cerra! Goed geslapen?" vroeg Bill.
"Oh ja hoor, maar de laatste tijd droom ik zo raar."
"Waarover dan?" vroeg Bill en hij ging wat dichter naar het bed toe zitten.
"Over een aantal jongens... ze willen iets van me... en dan, dan wordt ik gered. Ik kan het niet goed uitleggen." Cerise dacht na, maar de droom die ze al tijden had, kon ze niet meer verwoorden.
"Misschien lukt het je later, als je meer op krachten bent." Waaide Bill de woorden weg die hij net had gehoord. "Tom en ma..uh Simone waren gaan kijken of er misschien iemand was die je miste..." Begon Bill voorzichtig.
"... Maar ze hebben niemand gevonden. Heb je ergens familie, Cerra? Kun je niet iemand herrinneren?"
Cerise dacht na, maar uit haar antwoord kon ook Bill niet veel opmaken.
"Ik weet het niet! er was iemand die voor me zorgde, maar..." Cerise dacht weer na. "...maar ze was niet mijn moeder."
"Laten we dan maar hopen dat je snel je geheugen terug krijgt."
Bill keek Cerise aan, recht in die donkerbruine ogen.
"Je hebt mooie ogen." zei Cerise.
Bill bloosde. "Jij ook." Was het enige dat hij uit kon brengen.
"Je zal het je vast niet herrinneren, maar heb ik je al eens eerder gezien?" vroeg Bill.
"Waar dan?" vroeg ze.
"Was jij dat meisje, dat tijdens een concert buiten op het bankje lag?"
"Het spijt me, ik weet het echt niet." en Cerise sloeg haar ogen neer. Bill leunde over het bed heen. Hij schoof zijn hand naar haar kin en bracht die wat omhoog, waardoor ze elkaar weer recht in het gezicht keken. Ze voelden elkaars regelmatige ademhaling. en even leek het meer dan gewoon een moment. Bill fluisterde zachtjes in haar oor: "het geeft niet hoor. Maar het spijt me dat ik zo afstandelijk was."
Daarna keken ze elkaar nog een seconde in de ogen voor Bill zijn hoofd weg trok en weer op zijn stoel naast het bed ging zitten.

H4 stukje 3

zaterdag 12 januari 2008, 10:39 1 week later:
"Alles is zo te zien weer goed met je." De dokter haalde de runtgren foto's van mijn schedel van het lichtgevende vlak vandaan.
"Dus ik mag weg?" vroeg ik voorzichtig en met smachtende ogen.
De dokter keek me met een schuin oog aan. "Eerst nog een klein testje." en de dokter ging naast me zitten.
"Hoe heet je?"
"umm.... Cerra." zei ik voorzichtig. Ik wist dat het mijn naam niet was, maar iets anders kon ik niet verzinnen.
"Luister." begon de dokter. "We hebben geprobeert iemand in het register te zoeken die zo heet als jij, maar de mensen die zo heten hebben allemaal een andere beschrijving dan jij. We hebben gezocht naar mensen die iemand kwijt waren, maar ook zij gaven een andere beschrijving dan jij. Ik denk niet dat je je naam al weet."
Ik kreeg tranen in mijn ogen, ik voelde me zo niemand. Ik wist niet eens mijn eigen naam! Toch probeerde ik nog een keer. "Maar ik weet heel veel andere dingen hoor!" Ik wilde dit ziekenhuis gewoon uit!
Na heel wat vragen van de dokter waar ik toch geen antwoord op wist, gaf ik het op. Tranen stroomden weer over mijn wangen. wat moest ik verder nog. In dit stomme ziekenhuis blijven tot verdom me mijn geheugen een keer terug komt?
"Het spijt me, maar we kunnen je niet laten gaan, als we geen familie van je op kunnen zoeken."
"En?" Bill, Tom en Simone keken me verwachtingsvol aan, toen ik uit de dokterskamer liep.
"Ik mag niet gaan." zuchtte ik en de tranen kwamen weer. Ik voelde me gewoon zo kansloos.
Simone sloeg een arm over me heen en troostte me. Ik had misschien gehoopt dat Bill me zou troosten, maar dat deed hij niet. Hij bleef gewoon staan. Maar onze ogen keken elkaar aan.
Ook de dokter kwam nu uit zijn kamer. En Simone liet me los en snelde naar de dokter toe, waarna ze heftig in gesprek gingen. Tom ondersteunde me nu en op zijn schouder bleef ik snikken.
"Kom je mee Cerra? We gaan je koffer inpakken." zei Simone met een glimlach. Ik, Bill en Tom stonden verstelt. Met z'n vieren liepen we naar mijn kamer toe, en Simone vertelde haar gesprek met de dokter.
"Dus je hebt voorgesteld dat jij op cerra past?" vroeg Tom.
"Ja, en dat vond hij wel goed. Als Cerra haar geheugen terug heeft, zoeken we haar familie.

Ik zat op de ligstoel op het veld dat bij het appartement lag. Op de Malediven was het zo'n 32 graden Celsius dus lag ik daar in mijn bikini. Nog steeds die met wit, zwart en roze, die ik nog met Lorena had gekocht. Ik lag net zoals een aantal weken geleden, toen aan het zwembad. Lezend en kijkend naar Marieke en Jeroen, die nu Bill en Tom waren. Bedacht ik me opeens. H? hoe kon ik me dat bedenken? Ik had toch geheugenverlies?
"Aaaaaaaaaah!!" schreeuwde ik zo hard dat Tom een meter in de lucht sprong en Bill uitschoot met zijn zonnecreme.
"Ik weet het weer!! Ik weet het weer!!" schreeuwde ik hyper en stootte mijn hoofd tegen de houten leuning van de ligstoel, waardoor ik weer bleef liggen, over mijn hoofd wreef en verder helemaal stil was, met een grimas op mijn gezicht.
De jongens kwamen snel naar mijn bed toegerent. waar ik als verdoofd op lag. Tom pakte me vast en schudde me door elkaar. "Cerra? Cerra??" riep hij erbij.
"Tom dat helpt niet!" en zijn broer duwde Tom weg.
Bill voelde aan mijn voorhoofd die warm aanvoelde en legde er een koud washandje op.
Langzaam kwam ik weer bij en kon ik weer zien wie er boven me hingen. Vaag zag ik de contouren van een zwarte bos haar boven me en aan de andere kant een soort lichtere draden. Ik knipperde een aantal keren met mijn ogen en zag de twee jongens nu duidelijk. Maar ik kende ze, dat waren Bill en Tom van Tokio Hotel! De twee jongens waar ik al maanden van droom! En nu hingen ze boven me? Dat kon niet waar zijn!
"aah!!" riep ik geschrokken terwijl ik op sprong en een eindje van de jongens vandaan ging staan. "Jullie zijn Bill en Tom! Van Tokio Hotel! Ik ben onwijs fan van jullie!" schreeuwde ik ze toe.
"Wat is er met haar gebeurt? Ze kent ons toch?" vroeg Tom terwijl hij Cerra raar aankeek.
"Ik denk dat ze haar geheugen terug heeft." veronderstelde Bill.
"Cerra?" probeerde hij voorzichtig terwijl hij naar haar toe liep. Cerise bleef ongemakkelijk staan. Wat moest ze doen? Dit was de kans van haar leven, ze ontmoette al haar twee idolen!
"Umm, wie is dat? maar uhh mag ik mischien een handtekening?" vroeg Cerise.
Een moment was Bill overdondert door die vraag.
"Hoe heet je dan?" Vroeg Bill voorzichtig.
"Cerise." antwoorde ze.

H4 stukje 4

Met open gesperde ogen en halfopen mond keek ik de 2 jongens aan. Die vertelde mij wat er allemaal was gebeurt de tijd dat ik even mijn geheugen kwijt was, en juist toen gebeurde waar ik al de hele tijd over gedroomd had. besefte ik me. Simone, de moeder van Bill en Tom Kaulitz wist ik, knikte af en toe en voegde zo hier en daar wat details aan het verhaal toe.
Ik kon me nouwelijks voorstellen dat ik echt een band had met de jongens. en dat ik hier uberhaupt zat!
"Dus dat was het wel zo'n beetje, toen werd je weer wakker en had je je geheugen terug." besloot Tom het ellelange verhaal.
"Goh, ik ben er helemaal verbaast door. Het leek wel alsof ik het gewoon gedroomd was, alsof ik er niet bij was met mijn hoofd. Wel een eng idee."
"We weten niet of je je hele geheugen terug hebt, maar dat zullen we dan nog maar een keer testen bij het ziekenhuis." zei Simone. "Maar eerst moeten we familie van je vinden. Je moeder zal vast ongerust zijn."
toen ik die zin uit Simone's mond had horen rollen, kreeg ik een brok in mijn keel. Was dit niet het moment dat ik helemaal opnieuw kon beginnen? Mijn echte ouders zoeken? Als Marieke niets meer van me hoorde zou ze het vast begrijpen... bedacht ik me.
"Cerise?" vroeg Simone aandringend.
maar de gedachten aan Jeroen bleven in mijn hoofd hangen. Onbewust hield ik vreselijk veel van hem. Hij voelde echt aan als mjn broertje en zo voelde Marieke niet meer, als mjn moeder. Vroeger, maar nu niet meer. zuchtte ik. En tranen rolden over mijn wangen. Waarom kon ik geen familie hebben? Gaf dan niemand om me? mijn echte moeder, of hoe ik haar ook zou noemen had me ten slotte ook gewoon ergens gedumpt. Bij mensen die ze niet eens kende! Zoiets doe je niet met iemand waarvan je houd....
Simone zag de tranen over mijn wangen biggelen, die zachtjes over het randje van mijn kin doken en in mijn bikini verdwenen. Ze sloeg een arm om me heen en suste me zachtjes heen en weer. over haar schouder zag ik Bill medelevend kijken, alsof hij wist waaraan ik dacht. Tom zag onze blikken naar elkaar toe en giegelde, die haalde zich weer vanalles in het hoofd!
"Je kunt ons alles vertellen, als je wil, je kunt ons vertrouwen." Stelde Simone me gerust.
Ik slikte die brok in mijn keel door en begon hikkerig en hakkelend met hier en daar een traan te vertellen. Hoe ik stiekem naar het concert was gegaan, spijt had gekregen en Bill was tegen gekomen. wat ik niet vertelde was hoe verliefd ik op hem was al voor ik hem was tegen gekomen en hoe dat alleen maar heftiger was geworden toen ik hem daar zag, ookal was hij toen zo kortaf. Hoe kon ik hem nu weerstaan nu hij met van die grote puppie ogen naar me keek? maar ik moest wel.
Hoe Marieke me zomaar even had verteld dat ze mijn moeder niet was en hoe kapot ik er van was dat mijn echte moeder me gewoon gedumpt had. En een vader? werd me gevraagd, nee die miste ik niet, had ik ook nooit gehad. Hij was al toen ik nog klein was bij mama weggegaan.
Iedereen keek me geschokt aan. en ik keek ze en voor en aan. Ik kon het niet helpen maar mijn blik bleef weer op hem hangen. En ik voelde iets kriebelen in mijn buik. En had even, heel even het gevoel dat Bill dat ook had...

H5 Het discofeest stukje 1

Marieke lachte naar me door haar tranen heen.
"Ik heb je zo gemist! We dachten dat je was weggelopen, misschien wel dood was!" Marieke omhelsde me en verstikte me zowat. Maar ik was ook blij om Marieke en Jeroen weer te zien. De dagen dat ik mijn geheugen terug had, had ik ze toch wel gemist. En ik omhelsde jeroen en gaf hem een kus op zijn wang. Jeroen keek alsof hij niet wist wat hem overkwam.
Terwijl Simone en Marieke een de keuken bleven staan en Simone, Marieke bij praatte over wat er allemaal was gebeurt, gingen Jeroen, Bill, Tom en ik naar de computer toe en jeroen liet Tom enthousiast een spel zien, dat hij op de computer had gevonden. De twee gingen er helemaal in op en ik zat maar een beetje naar het scherm te staren.
"Vind je het moeilijk?" vroeg Bill en ik merkte dat ik rood aanliep toen hij tegen me praatte.
"Wat?" vroeg ik.
"Dat Simone, Marieke heeft opgezocht en haar hier heeft gebracht?"
"Och ik heb ze best gemist eigenlijk. Maar eigenlijk weet ik niet wat ik nog moet bij hen. Ik wil weten wie mijn echte ouders zijn."
"Soms moet je niet alles willen weten. Dingen zijn zoals ze komen. Ik wil niet eens weten hoe de scheiding tussen mijn ouders tot stand is gekomen." vertelde Bill wijs, maar ik zag dat hij probeerde me iets op te vrolijken. Jeroen keek met een schuin oog naar ons. Hij was niet gewent dat ik duits praatte. Ookal was ik tweetalig opgevoed, Jeroen was dat niet. Ik gaf hem een aai over zijn hoofd en wendde me weer tot Bill.
"Ik wil het eigenlijk wel graag weten. Dan ben ik van al dat gepieker af." vertelde ik hem. Opeens schreeuwde Tom er door heen: "Yeeeeeeeeeeeeeeeeeesss!!!" en met een klap schoof hij zijn stoel naar achter, presies daar waar Bill stond, waardoor die een stap naar voren deed. Ik voelde Bill tegen me aanklappen en vanbinnen schokte mijn lichaam. Maar het was maar heel even. Bill gaf Tom een klap en hij liep rood aan.
"Sorry." mompelde hij en keek naar de grond.
"Morgenavond is er een discofeest aan het strand. Er komt een coole DJ en er staat een hele grote tent! Hebben jullie zin om mee te gaan?" vroeg Tom en zag Jeroen niet begrijpend kijken waarom iedereen plotseling ja knikte. "Jij bent natuurlijk nog geen 16 h?" en weer kreeg Jeroen een aai over zijn bol.
"Ik ben ook nog geen 16!" schreeuwde ik Bill en Tom toe. De twee keken me verbaast aan.
"ach met een beetje make-up hier en daar, je lijkt zo 16 hoor." Lachte Tom en ik stootte hem met een lach aan.
"Okej ik ga mee!"

H5 Het discofeest stukje 2

In mijn skinny spijkerbroek met mijn bikinitopje erboven en daaroverheen een doorschijnend wit blousje dat net over mijn navel viel liep ik tussen de twee jongens in richting het strand.
Marieke had mijn kledingkeuze te uitdagend gevonden, maar juist daarom deed ik het juist aan. Simone vond het ook leuk en daarom gaf Marieke toch toestemming. Midden in de woonkamer van het appartement van Simone Kaulitz had ik in het rond gedraaid met mijn armen boven mijn hoofd om mijn outfit te laten zien. er niet van bewust dat mijn navelpircing hierdoor ook te zien was. Ik zag Tom en Bill ernaar kijken en geschrokken trok in mijn blousje naar beneden.
Jeroen was in het zwembad met zijn nieuwe vriendjes aan het discozwemmen. En Marieke en Simone die inmiddels wel zo'n beetje bevriend werden gingen samen in het restaurant eten. Iedereen had dus wat te doen. En Bill, Tom en ik vonden dat ook wel prettig, zonder zeurende moeders achter ons aan.
Vanuit de verte klonk het gebonk van de muziek al. en de enorme strand tent kwam al in het zicht.
"Do you all have the age of 16+?" vroeg de man die bij de ingang stond. Alledrie knikten we. Ik had op aanraden van Tom wat extra make-up op gedaan en mijn uitdagende kleding was ook wel 16+.
Bill en Tom mochten naar binnen. Ik wilde meelopen maar de man hield me tegen. "Can I see your ID?" vroeg hij. En ik voelde een brok in mijn keel, mijn hart ging harder kloppen. Gelukkig kwam Bill me te hulp. "She is allready 16! She forgot her ID, but you see, a girl under the age of 16, wouldn't walk in those clothes, don't you think?"
De man leek te tweifelen, maar liet me toch naar binnen. eenmaal binnen bedankte ik Bill en wilde een arm om hem heen slaan, maar bedacht me. Ik durfte het niet.
Met zijn drien begonnen we te danzen. Alsnel had Bill er genoeg van en trok me mee naar de bar. Hij bestelde een martini voor zichzelf en stoer vroeg ik om een breezer. Tom nam een of ander mixdrankje en liet me proeven. Als Marieke me eens alchohol zag drinken...
binnen mum van tijd was Tom al weg. Ik zag hem intiem dansen met een meisje. Bill keek ook, maar liet zijn broer zijn gang gaan.
"Is Tom altijd zo snel weg?" vroeg ik over de muziek heen.
"Ja, ik kan het nooit tegen houden. Hij is gewoon het type dat graag danst met veel meisjes." schreeuwde Bill.
Plotseling kwam er voor de verandering een rustig liedje. Colbie Caillat - Bubbly. Bill leek zich ergens overheen te zetten.
"Zullen we gaan dansen?" vroeg hij. Ik stemde toe en Bill begeleidde me naar de 'dansvloer'. Ik deed mijn ongemakkelijke openschoenen met hoge hak uit en op onze blote voeten dansten we in het zachte zand. Meegesleurd door de muziek hielden we elkaar vast en ik voelde Bill's lichaam tegen de mijne. Dit moment kon voor eeuwig duren. Onze blikken lieten elkaar geen moment los. Ik voelde Bill's warme adem dichterbij komen. Onze gezichten waren nu heel dicht bij elkaar. Beide sloten we onze ogen om van het moment dat zou gaan komen te genieten.

Maandag 28 januari 11:49

H5 het discofeest stukje 3

Met een ruk liet Bill mijn lichaam los. Ik opende mijn ogen en zag Bill verdwijnen in een menigte meisjes die wild om hem heen stonden te springen. Bill wierp me een verschuldigende blik toe. Ik stond daar maar, toekijkend hoe Bill om het ene na het andere meisje de arm sloeg en met ze op de foto ging. De meisjes zoenden Bill op zijn wangen en Bill liet het maar gebeuren, ging gewillig met ze dansen. Ik zag in dat ik niet belangrijker voor hem was dan een opdringerige fan en liep naar de bar toe en bestelde een mixdrankje. Die dronk ik in een paar teugen leeg.
"You seem to like those?" een jongen met goudblond haar dat tot zijn kaak viel en met blauwe ogen kwam naast me zitten. Ik schatte hem een jaar of 17/18. Hij bestelde nog twee mixdrankjes maar nu met een hoger alchohol gehalte dan ik had besteld. Hij schoof er eentje naar mij toe.
"My name is Joshua. I'm from the US, and you?" vroeg hij en nam een slok van zijn drank. Ik deed het zelfde.
"Cerise, I'm from Holland." en ik nam nog een slok. "thank you."
"You're welcome. I like to treat (trakteren) beautiful girls like you." en hij lachte naar me met een lach die ik moeilijk kon weerstaan. Toen moet ik hebben geweten dat er iets mis was met die jongen. Ik keek rond en mijn ogen zochten Bill. Maar ik vond hem niet, die was vast te druk met al die vrouwelijke fans, vermoedde ik.
Ik lachte naar Joshua terug. en keek in die diep blauwe ogen van hem.
"Let's dance." vroeg hij nadat ik nog een mixdrankje op had.
Samen liepen we naar het zand weg bij de bar en we begonnen te dansen. Eerst onschuldig, maar hoelanger we dansten hoe closer het werd. Een nummer later stonden we samen te schuren en hij kuste me in mijn nek. Ik had teveel van die mixdrankjes op en giegelde alleen maar.
Joshua voerde me mee naar het strand weg uit de strandtent waar de muziek nog steeds duidelijk te horen was. De zon was net gezakt in het water en de lucht was prachtig met die roze en oranje gloed. Ik voelde me intens gelukkig en zoende Joshua plotseling op zijn mond. Dat had ik beter niet kunnen doen.
Joshua zoende me heftig terug en samen zakten we op het zand. Joshua ging op me liggen en begon mijn blous los te knopen.
Wat er toen gebeurde weet ik niet meer, maar ik voelde zijn handen overal op mijn lichaam, ook op plaatsen waar ik nog nooit jongens handen had gevoeld.
Mijn emoties werden sterker door de alchohol en plotseling voelde ik me heel ongelukkig. Ik begon te schreeuwen, me te verzetten tegen de bewegingen van Joshua op me.
Toen ging het heel erg snel. Ik zag hoe Tom plotseling verscheen en joshua van me af duwde. Met mijn hoofd was ik er niet meer bij en huilde alleen maar. Joshua liet 'zijn meisje' niet zomaar afpakken door een andere gozer en Tom en Joshua begonnen te vechten. Bill kwam er ook aan en samen met Tom kreeg hij Joshua in bedwang. Bill deed mijn kleren weer bij me aan en samen met Tom droegen ze me naar hun appartement. Het enige wat ik nog kan herrinneren was de teleurgestelde blik in Bill's ogen.

28 januari 12:40

H6 mijn liefde beantwoord? stukje 1

Langzaam opende ik mijn ogen en probeerde om mij heen te kijken. Ik lag op een tweepersoonsbed op een kussen waar allemaal zwarte make-up vegen op zaten. Ik voelde aan mijn vangen die helemaal nat waren van alle tranen. Ik zag in de hoek van de kamer een grote ligstoel waar Bill in zat.
"Au!" ik kromp in elkaar van pijn en pakte mijn hoofd vast.
"Dat krijg je van teveel alchohol." snauwde Bill me toe terwijl hij naar me toe liep en een natte doek over mijn voorhoofd legde.
"Je kunt mij niet zeggen wat ik wel en niet kan doen!" Snauwde ik terug, over mijn hoofd wrijvend; het praten deed pijn. Ergens had ik het idee dat het Bill er niet om ging dat ik dronken was geweest, maar meer om Joshua.
"Weet je wel niet wat die drankjes met je kunnen doen? Je had jezelf eens moeten zien met die kl**tzak!"
Bill bleef roerloos in de hoek staan.
"En jij dan? Alsof jij alles zo goed deed! Je liet me gewoon in de steek. Ik wil niet weten wat jij met al die fans gedaan hebt!"schreeuwde ik.
"In ieder geval minder dan jij met die kwal! Wij tween hebben verdomme bijna staan zoenen ja! Nee wat doe jij, je gaat liggen n*uken met een ander!"
Bill liep boos de kamer uit en sloeg de deur met een klap achter zich dicht. Pijnlijk wreef ik over mijn hoofd.

zaterdag 2 februari 15:26

Die hele avond hadden Bill en ik zwijgend tegenover elkaar gezeten. Simone had ons gevraagd te blijven eten, en had lasagna gemaakt. Jeroen en Tom zaten zowat de hele avond achter de computer, hoewel ze elkaar niet konden verstaan hadden ze de grootste pret met elkaar. Het deed me goed te zien dat die twee zo veel lol hadden.
"Is er soms iets?" vroeg Tom op een gegeven moment.
"Nee, hoezo?" vroeg ik. Ik wist heus wel wat er was.
"Bill en jij zwijgen de hele tijd en smiddags kwam Bill boos de kamer uit lopen." Tom keek me verwachtingsvol aan.
"Hij is boos over gisteravond. Dat gedoe met Joshua enzo." vertelde ik toch maar.
"Aja..." Ik zag Tom blozen. "Je had Bill moeten zien blozen toen hij jou aankleedde." Tom werd nu nog roder, maar meer van het lachen nu dan van het blozen.
Ik voelde mijn wangen gloeien. Hadden de jongens mij naakt gezien? en wat had Joshua me geflikt dat ik daar naakt had gelegen? een angst bekroop me en gelukkig stelde Tom mij gerust.
"Ow er is neits gebeurt hoor, Bill en ik hebben Joshua van je af gehaald voor er iets kon gebeuren." Tom aaide me over mijn rug en ik liet mijn ingehouden adem ontsnappen.
Later die avond hoorde ik Tom, Simone en Marieke ergens over smoessen. Bill zat aan de andere kant van de huiskamer in een grote bruine stoel en ik voelde zijn ogen in mijn rug prikken. Ik draaide mijn hoofd naar hem om, en ik zag hoe Bill zijn gezicht snel van mij weg wendde. Die was nog boos. Nou ik ook en ik keek weer naar de tv.
"Bill wil je even een vaatdoek uit de kast in mijn slaapkamer pakken?" vroeg simone en Bill vertrok naar de kamer. Ik keek hem na, wat een sul!
"Ow Cerise, kun je alsjeblieft de Dreft uit de kast pakken?" vroeg Simone.
"Welke kast?"
"In mijn slaapkamer, heel erg bedankt." en Simone probeerde een klein lachje te verbergen.
Met tegenzin stond ik op en liep naar de slaapkamer waar ik Bill gebukt met zijn hoofd in de kast zag zoeken naar een vaatdoek. Toen hij die had gevonden en mij zag staan, wierp hij me een boze blik toe. Hij bewoog de deurknop, maar de deur bewoog niet mee. Ik zag hoe hij het nog een keer probeerde en toen dat niet lukte bonste hij op de deur.
"Doe open! Nu!" Schreeuwde Bill. "We zitten opgesloten!" dacht hij hardop toen er niemand open deed. Bill ging verslagen op het bed zitten.
"ze willen dat we praten, het goed maken. Pas dan doen ze de deur open." concludeerde ik en ik plantte me naast Bill.
"Er valt niets uittepraten." zei Bill nors.
"Waarom ben je dan zo boos? Als het niet over Joshua gaat?"

zondag 3 februari

H6 Mijn liefde beantwoord? stukje 2

Bill bleef stug voor zich uitkijken.
"Dus jij wil hier voor de rest van de vakantie vastzitten? Ze laten ons niet gaan voor we het hebben uitgepraat." herhaalde ik nog een keer.
"Je bent net zoals al die andere meisjes, jongens alleen maar gebruiken voor de seks!" Nu keek Bill me doordringend aan en door zijn zwarte oogschaduw leek hij nog bozer dan hij was.
"Waaaat?!" die uitspraak kwam aan als een klap in mijn gezicht. hoe kon Bill dat denken?
"Op het strand. Mij een beetje lopen verleiden zeker! Maar goed dat er iets tussenkwam! Want met zo'n slet als jij ga ik niet zoenen!" Boos keek Bill me aan, zijn ogen prikten me in het gezicht.
"Durf mij eens een slet te noemen! Je bent zelf vies! Wat doe je wel niet allemaal met die fans, ze kusten je en je vond het volgens mij helemaal niet zo erg! Vieze Gothic!" schreeuwde ik buiten mezelf. Dat was een erg foute opmerking, want ik vond zwart zelf erg mooi en had niets tegen gothics.
"Sorry, dat had ik niet mogen zeggen." fluisterde ik en het leek alsof Bills boze blik iets verzachtte.
"Mij ook, je vond het vast niet leuk wat Joshua deed." besloot Bill.
Het moment dat daarop volgde was alsof ik dood ging en in de hemel was beland. Zijn lippen voelde zacht aan en trokken zich na de aanraking meteen weer terug. Daarna zoende Bill me weer, dit keer nog inniger. Ik voelde zijn tong in mijn mond zijn weg zoeken. Bill drukte me tegen zich aan en nu voelde ik zijn lichaamswarmte overal. Ik sloeg nu ook mijn armen om zijn hals en aaide door zijn zwarte haar, terwijl Bill steeds wilder met zijn hoofd bewoog.

zondag 10 februari 15:30

Langzaam lieten Bills lippen de mijne los. Ik keek in zijn donkere ogen die nu zacht en liefkozend stonden.
"Ik hou van je." fluisterde ik hem toe. Bill aaide me door mijn lange donkerbruine haar. en gaf me toen een kus in mijn nek, waardoor ik meteen een schok door mijn lichaam voelde gaan.
"Ik ook van jou." en Bill zoende me weer.
Aan de andere kant van de deur luisterden Simone, Tom en Marieke gespannen mee.
"Ik hoor niets meer." fluisterde Marieke.
"Misschien hebben ze elkaar nock-out geslagen." giegelde Tom die meteen een klapje kreeg van Simone.
"Mischien moeten we ze vrij laten. Het heeft nu wel lang genoeg geduurd." Simone draaide heel zachtjes de deur van het slot en keek door een kiertje. Meteen daarna begon ze te giegelen met een smile van oor tot oor.
"Marieke, zie hoe lief! Die weten hoe ze het goed moeten maken!" lachte ze, nog steeds zachtjes om de twee niet op te schrikken.
Marieke keek door het kiertje. Binnen zag ze twee mensen innig zoenen. Een grote jongen met zwart haar streelde het meisje dat anderhalve kop kleiner was dan hem en verdomd veel leek op Cerise. Marieke kon het niet geloven, dit mocht niet! Dit kon niet!
Met een klap duwde Marieke de deur open en Bill en ik keken geschrokken op. Alsof Bill me wilde beschermen ging hij half voor me staan met zijn armen om me heen.
"Kom mee jij! Ik kan dit niet toestaan! Je bent nog maar 15!" Marieke duwde Bill aan de kant, die daar verbijsterd stond, en sleurde mij mee bij de arm. Toen Bill door had wat er gebeurde sprong hij voor ons en sloeg weer zijn armen om mij heen.
"Waarom vindt u het niet goed?" vroeg Bill beleefd, maar ik zag dat hij zich inhield.
"Ik heb daar zo mijn redenen voor, nu laat mijn dochter los!"
"Ik ben je dochter niet!" Schreeuwde ik meteen en ik klampte me aan Bill vast. Simone zag dat het uit de hand ging lopen en dat Marieke tranen in haar ogen had. Snel liep ze naar ons toe
"Ga maar gewoon met Marieke mee. Ik denk dat het een schok voor haar is. Morgen praat ik wel met haar." fluisterde Simone. Met tegenzin liet Bill me los. Ik bleef Bill aankijken toen ik het huis uit werd gesleurd. Ik aan de ene arm, Jeroen niet begrijpend aan de andere. In Bills ogen zag ik iets dat nooit op foto's stond, die blik die ik toen op dat ene moment in de stranddisco ook had gezien...

zondag 10 februari 21:45

Billiooh

Billiooh

h heeft Gustav een tatoo?

h heeft Gustav een tatoo?

H6 stukje 3

Ik zat op het terras van onze eigen bungalow, te genieten van de zon die mijn huid verwarmde. Ookal was het pas 10 uur, het was nu al zo'n 27 graden.
Ik was vroeg opgestaan, omdat ik niet meer kon slapen door de hitte. Had me snel gewassen en een shorty spijkerbroekje en een zwart topje aangedaan en was om Marieke wat op te vrolijken naar het dichtsbijzijnde broodwinkeltje gegaan. Daar had ik meteen een of ander duits meidenblad gehaald. (Nederlandse hadden ze er niet.)
In de tuin sloeg ik nu het blad open. Marieke en Jeroen lagen nog te slapen, dus had ik toch nog even tijd.
Al toen ik mijn blik wierp op de inhoudsopgave sloeg mijn hart over. Exclusive fotos von Bill auf dem discoparty!
Snel bladerde ik er naartoe. En ik zag mijn Bill in de stranddisco staan met heel veel fans om zich heen. En op de foto ernaast, Ik schrok en kreeg zowat een hartverlamming, Daar stond ik! Ik en Bill dansende, heel dicht tegen elkaar aan. Dat moment dat we bijna zoenden! Waarom moest de pers dit moment weer van ons afpakken. boven de foto stond de tekst in het duits. Hat Bill eine Freundin oder macht Bill jetzt auch one-night-stands?

zondag 17 februari 14:33

zondag 17 februari 14:33

Boos keek ik naar de andere foto's en het stuk tekst dat er bij stond. Dat ik zo genaamd een drankje aan Bill had gegeven en hem toen aan het dansen had gekregen. Dat Bill en ik op het strand hadden staan zoenen en dat dat misschien niet het enige was geweest wat we hadden gedaan. natuurlijk allemaal leugens! bah ik walgde van die roddelpers. Ik propte het blad ergens ver in mijn tas, als Marieke dit zou zien zou ze nog bozer worden.
Een uur later zaten we met z'n drieen aantafel te ontbijten.
"Fijn dat je broodjes hebt gehaald, Cerise." zei Marieke. De sfeer was sinds Jeroen en Marieke uit bed waren niet echt gezellig.
"Oh graag gedaan hoor." zei ik quasi nonchalant.
Na het ontbijt vroeg ik Jeroen even weg te gaan, zodat ik even met Marieke kon praten.
"Waarom deed je gisteren zo raar?" vroeg ik zonder beschuldigend te klinken.
"Ik wil gewoon niet dat je met die jongen omgaat, dat hele wereldje van fame maakt je op den duur helemaal kapot." zei ze terwijl ze rustig nog een extra broodje klaar maakte.
"Maar ik hou van hem! en ik mocht eerst ookal niet naar het concert toe, dus ik denk dat je iets tegen ze hebt, en helemaal niet tegen dat wereldje." zei ik nu met iets meer stemverheffing.
"Wat!!" Marieke verslikte zich in een stukje brood en nam een paar slokken melk. "Je houd van hem? Dat is juist het probleem! Ik wil dat je hem vergeet. Er lopen hier zat leuke jongens rond, maar vergeet hem! Ik verbied je met hem om te gaan." besloot Marieke. als door een wesp gestoken schoot ik omhoog.
"Jij kunt me niets verbieden! Je bent mijn moeder niet eens! Ik ga gewoon naar Bill toe en je kunt er helemaal niets aan doen!!" stampvoetend liep ik de tuin uit, de lange hete straat door, het vakantiepark uit naar het centrum dat er meteen aan lag, een caf door waar nog een aantal jongeren zaten van gisteravond die naar me floten en iets riepen dat ik niet kon verstaan, aan de achterkant het caf uit richting het strand, waar ik aanklopte bij een groot vrijstaand tropisch huis met palmbomen in de tuin en een balkon aan het strand.
Langzaam ging de deur open en ik zag het gezicht van een slaperige Tom, hij rekte zich uitgebreid uit, maar herstelde zich toen hij mij zag.
"Ow, sorry.....kom binnen."
Nu zag ik pas dat Tom in badjas liep. Toen Tom me een kopje thee had gegeven en zelf onder de douche stond kwam Bill in een spijkerbroek en een simpel T-shirt de kamer in. Hij streek door zijn lange zwarte haar dat zag ik nog helemaal in de klit zat. Ik keek naar hem terwijl hij langzaam naar me toe liep en kon nog steeds niet geloven dat Bill nu in levende lijve voor me stond.
"Sorry, ik zie er niet uit." verontschuldigde Bill.
"Ik vind je heel sexie zonder make-up hoor." grinnikte ik.
Bill bukte zich en gaf me een kus op mijn wang.
"Zullen we over het strand lopen?" stelde Bill voor en tien minuten later liepen we op het strand, ik een arm om Bills middel en hij een arm om mijn schouders.
"Waarom deed je moeder nou zo raar dan gisteravond?" vroeg Bill opeens.
"Ik mag niet meer met je omgaan. Ze zegt dat het fame-wereldje je kapot maakt."

zaterdag 23 februari 19:00

H6 stukje 4

"Wat! Wat boeit haar dat nou? We houden dit toch gewoon voor onszelf zolang als we kunnen?" Bill keek me met gefronste wenkbrouwen aan. "Je luistert toch niet naar haar h? Ik heb nog nooit zveel gevoeld voor een meisje." bloosde Bill.
"Wat dacht jij dan!" en ik spetterde water naar Bill toe en probeerde hem in het water te duwen.
"Dat had je gedroomd!" lachte Bill en in plaats van dat Bill in het water viel, tilde Bill me hoog op en gooide me zo in het water. Proestend en hoestend kwam ik weer boven water. Lachend zwommen we in het heerlijk warme water, tot we tegenover elkaar in het water stonden. Ik wrong het water uit mijn haar.
"Wat Marieke ook zou willen, ik laat je echt niet zomaar gaan." lachte Bill en boog zijn hoofd naar de mijne en zoende me. Zo stonden we daar in het water, mensen zwommen langs ons, lachten af en toe of vloten of riepen iets maar het kon ons niets schelen. BIll en ik hadden alleen aandacht voor elkaar.
Even later zaten we naast elkaar op het warme strand met een drankje in onze hand te kijken naar de zon die langzaam in het water leek te zakken. Ik leunde met mijn hoofd op Bills schouder en hij gaf me een kus in mijn nek terwijl de zon onder ging. Al het gedoe met Marieke en mijn echte ouders leken mijlen ver weg en ik voelde me sinds lange tijd intens gelukkig.

donderdag 28 februari 17:57

Om een uur of 11 liepen we terug naar het appartement. Ookal was het nu donker, de warmte was in tegenstelling tot het licht blijven hangen.
"Zin om nog even te blijven hangen?" vroeg Bill met een grijns op zijn gezicht.
"Altijd" en we liepen hand in hand het apartement in. Daar was het verlaten. Nouja Simone sliep al en Tom was natuurlijk weer uit. Nadat Bill en cola voor ons had gepakt zaten we samen op het balkon te kijken naar de zee die rustig kabbelde. Het straalde een soort rust uit en als vanzelf ging ik tegen Bills borst aanliggen toen hij bij me kwam zitten. Ik zuchtte.
"Zit iets je dwars?" vroeg hij terwijl hij over mijn haar streek.
"Ik wil niet dat dit ooit over gaat. Ik ben zo gelukkig met jou."
"Je moet ervan genieten... zolang als het duurt."
"Wat bedoel..." maar ik kon mijn zin niet afmaken. Ik werd afgeleid door de hand van Bill die zich in de buurt van mijn borst waagde.
"Of doe ik iets dat je niet wilt?" Bill keek me onzeker aan. Ik schudde mijn hoofd. Bill gaf me een kus en legde me neer op de bank die op het balkon stond. Daarna schoof hij langzaam over me heen en ging op me liggen. Hij zoende me en ik zoende terug. Zenuwachtig speelde ik met mijn tong met Bill's pircing. Toen hij zachtjes mijn borst aanraakte schokte mijn hele lichaam. Ik wreef Bill over zijn rug en verder naar beneden. Nadat we zo hadden liggen strelen, ging Bill zijn hand van mijn borst naar mijn buik en kuste hij mijn navel. Ik kuste hem weer en zijn hand ging nog verder naar beneden over mijn heup heen naar mijn onderbuik. Ik genoot van zijn zachte handen op mijn lichaam. Ik kneedde de achterzakken van Bill's spijkerbroek en ik kuste zijn borst. Ik zag dat hij ervan genoot en hij ging met zijn handen nog verder naar beneden en stopte de duimen van zijn beide handen in mijn spijkerbroek. Ik schokte nog een keer. Bill keek naar me en zag een meisje dat veel kleiner was dan hem, ze lag er heel pril en maagdelijk bij en opeens werd hij door iets tegen gehouden om nog verder te gaan.
"Het is te vroeg h?" en hij haalde zijn handen van mijn broek af. even keek ik hem verbaast aan, maar bedacht dat het inderdaad te vroeg was.

zaterdag 8 maart 17:14

H6 stukje 5

"Waar ben jij geweest? Ik maakte me doodongerust!" Marieke stormde op me af. "Je bent toch niet bij die Bill geweest h?" vroeg ze met een dreigende blik.
"en als het zo was, wat zou dat? Ik hou van hem!" riep ik, ik voelde mijn wangen gloeien van boosheid.
"Je mag niet van hem houden! je mag hem nooit maar dan ook nooit meer zien, hoor je!" Marieke schreeuwde het nu zo hard dat Jeroen zijn hoofd om de deur stak en mee probeerde te luisteren.
"Ik ga hier verder niet op in, je blijft de hele nacht thuis en morgen vroeg dan vertrekken we naar Nederland!" Marieke stopte jeroen in bed en ik moest rustig toekijken hoe ze daarna alle ramen en deuren in de bungalow afsloot om te zorgen dat ik niet weg zou glippen. ze draaide zich om en liep weg. Nog net zag ik de grote rode bult die achterop haar kuit zat. Ik besteede er niet zo veel aandacht aan en ging huilend op mijn bed liggen.

zondag 9 maart 14:12

Ik schrok op van een donder en keek verschrikt om me heen. Ik lag nog steeds op het bed waar ik huilend in slaap was gevallen. Ik keek uit het raam en zag de palmbomen in de straat wild heen en weer bewegen. hier en daar waaide een stoel voorbij. Het regende en weer klonk er een donderklap. het onweerde. Ik wensde dat ik nu maar mijn mobieltje niet thuis had gelaten, dan kon ik Bill bellen! Maar nee, mijn mobiel lag thuis op de grote tafel te wachten tot ik thuis kwam. Ik had het opzettelijk niet meegenomen om stres van school en van de buitenwereld achter me te laten en om bijtekomen van de laatste weken. En bijgekomen was ik, meer dan dat. Hoe kon het dat zoiets groots als liefde zo makkelijk van je af gepakt kon worden. Want ik wist hoe het moest gaan, als Bill weer in Duitsland was zou hij weer aan de slag gaan met Tokio Hotel en geen tijd voor mij hebben. En dan waren er nog mijn echte ouders, hoewel ik hen niet kende, verlangde ik er op een of andere manier naar hen te ontmoeten. Dan zou ik me mischien een keer thuis voelen. Niet dat ik niet van Marieke en Jeroen hield, want dat deed ik wel; ondanks het rare gedrag van Marieke; maar ik had me nog nooit echt een van hen gevoeld.
Nog steeds lag ik in mijn bed uit het raam te kijken. En in een fractie van een seconde gebeurde het. Een aantal dakpannen waren van het dak gewaait en kwamen nu vervaarlijk op het raam af vliegen. Ik bukte me nog net optijd voordat de dakpannen door het raam heen beukten en het hele raam aan scherven sprong. Schreeuwend rende ik naar Marieke's kamer.
"Marieke! Marieke!" en ik ging de kamer in waar Marieke in bed lag. Ze zweette heel erg zag ik en ze kreunde af en toe. Ik schudde aan haar lichaam om haar wakker te krijgen maar het lukte me niet. Ik zwaaide de dekens van haar af en het eerste wat me opviel waren de twee grote rode bulten op haar achterkuit. op een van die bulten zat een soort grote mug. Van de schrik sloeg ik erop met een tijdschrift. Het beest was dood maar die bulten zagen er zo eng uit, was dat de reden dat ik Marieke niet wakker kreeg?
"Marieke alsjeblieft wordt wakker! We zitten midden in een storm." maar het hielp niets. Ondertussen was Jeroen opgeschrikt en die kwam paniekerig naar me toe gerent. Sussend sloeg ik mijn armen om hem heen. Ik keek naar de plaats waar zijn kamer was en waar ik nu alleen een verwoeste troep bakstenen zag en bladeren van de palmboom die er naarbinnen was gevallen. Ondertussen zag ik hoe de ramen van onze bungalow eruit trilden en tot scherven vielen. Het huis ging instorten!
Zonder nog langer te wachten pakte ik Marieke met moeite op, samen met Jeroen droeg ik haar uit het huis. Op straat zag ik dat de meeste huizen al waren ingestort en de straat blank stond van het water. Wat gebeurde hier! Mensen schreeuwden en renden hun huizen uit.
"Waar gaan we nu heen? Wat is er met mama?" Jeroen keek me met een behuild gezicht aan.
"We gaan naar Tom, daar kun je lekker computeren!" zei ik om hem gerust te stellen. en met zijn tweeen droegen we Marieke naar het huis van de familie Kaulitz.

"Wat is er met jullie gebeurt?" een verschrikte Simone liet ons binnen en sloeg een handdoek om ons allebei. Bill en Tom droegen Marieke naar het dichtstbijzijnde bed en daarna kregen Jeroen en ik allebei een kop warme chocolade terwijl Simone, Marieke inspecteerde en de dokter belde.
"Waarom staat jullie huis nog wel rechtovereind?" vroeg ik terwijl Bill mijn rug warmde.
"Ons huis is speciaal voor dit soort stormen gebouwd, die kan hier makkelijk tegen." stelde Bill me gerust.
"Maar op tv hadden ze het toch echt over meer dan een storm." Tom keek ons verschrikt aan. "Ze hadden het over een vloedgolf, een tsunamie."
"Ja, de straat lag helemaal blank van het water." zei ik. Jeroen kreeg ondertussen tranen in zijn ogen, waarscheinlijk ook omdat hij niets verstond van wat wij zeiden.
"Wat is er met mama? Waarom is ze helemaal slap?" Jeroen huilde en ik stelde hem gerust. Ik zag de niet begrijpende blikken van Bill en Tom, Tom begreep dat Jeroen nu even afgeleid moest worden en zette Jeroen achter zijn computerspelletje waarmee hij weer stopte met huilen. Ondertussen hoorden we Simone hard praten.
"Idioot! Ik heb nu een dokter nodig!"..."Nee het kan me niet schelen dat er nu een crisis is, ik heb nu een dokter nodig!"..."Hoe bedoelt u niet genoeg personeel, er is hier een ernstig zieke!" blijkbaar had het geschreeuw van Simone niet geholpen want hoofdschuddend legde ze de hoorn weer neer.
Nadat Simone nog wat had rondgebeld, wat nu ook niet meer kon doordat de telefoonmasten waren neergestort, konden we alleen nog maar het zweet van Mariekes hoofd deppen en ontsmettingsmiddel op de bulten doen.
"Ik ga even bij Marieke kijken." zei ik een uurtje later en ik liep weg. Marieke lag nog altijd zwetend in haar bed. Maar opeens zei ze iets.
"Cerise, ben jij dat?" kreunde ze.
"Ja ik ben bij je!" en ik knielde bij het bed neer.
"Ik wil dat je iets...uhh...uhh....weet." Ik keek Marieke aan, het leek steeds slechter met haar te gaan.
"Simone....zij is...uhh...uhh..." Marieke kromp ineen van de pijn.
"...zij is...uhh...uhh...je....moeder." Marieke blies een laatste adem uit en haar stotende adem stopte nu, nog een keer schokte ze maar daarna lag ze heel stil.
"Marieke! Marieke!" Ik schudde aan haar lichaam, luisterde naar haar hart en haar ademhaling, maar hoorde niets meer.
Huilend hield ik Marieke's hand tegen mijn wang. "Je bent voor altijd mijn moeder hoor, voor altijd in mijn hart!"

woensdag 12 maart 21:06

Hoofdstuk 7: een masker. stukje 1

Simone liep de slaapkamer in. Ik lag bij Marieke op het bed, schokte met mijn schouders, snikte en liet de tranen op het inmiddels natte dekbed neerdwarrelen. Simone kwam naast me zitten. Ik hoefde haar gelukkig niets te zeggen, ze wist meteen wat er aan de hand was. Ze sloeg een arm om me heen. en in haar armen bleef ik huilen.
"We moeten een dokter bellen, ze kan hier niet blijven." zei Simone een tijdje later. "Ga jij maar even naar Bill en Tom toe."
Bill kwam meteen op me aflopen en sloeg zijn armen om me heen toen hij mijn behuilde gezicht zag. Hij wilde me een kus op mijn lippen geven, maar ik wendde mijn gezicht af. Oppeens kon ik het niet meer. de laatste woorden van Marieke hadden alles verandert. Bill keek me verschrikt aan en ik gaf hem snel een kus op zijn wang om het goed te maken.
De rest van de avond flitste voor mijn ogen voorbij. Het was alsof ik een masker voor droeg, om ver weg te zijn van dat wat realiteit was. Het flitste voorbij, en ik had er niet eens erg in; de dokters die voorbij renden, Jeroen die zich aan me vastgreep, in de hoop dat ik hem kon zeggen dat dit een vervelende droom was, de brancard waarop nu alleen nog een nietszeggend lichaam lag bedekt onder een groot zwart deken. Met die laatste woorden was ook Marieke verdwenen.
"Cerise! Cerise!" Jeroen schudde aan mijn mouw. "Wat doen ze met mama! Zeg ze dat ze haar niet mee mogen nemen!" Wanhopig en in de tranen trok Jeroen aan mijn lichaam.
"Cerise ze mogen mama niet meenemen!" Jeroen huilde, omdat ook zijn grote zus hem niet kon troosten. Ik kon het niet, keek alleen maar voor me uit. Zonder ook maar iets te zien. Het enige dat ik zag was de binnenkant van mijn masker.
Die avond zat ik alleen in de kamer op het bed dat Mariekes laatste rustplaats was. De Nederlandse ambassade had haar laten overvliegen naar Nederland. Die had er ook voor gezorgd dat wij de volgende vlucht naar Duitsland zouden nemen. Op de kamer, zei ik Marieke in gedachten vaarwel.

Het huis waar we aankwamen was niet zo spectaculair als die op de Malediven. Het was niet uitzonderlijk groot, maar wel een vrijstaand huis. Simone had aangeboden voor Jeroen en mij te zorgen, terwijl er familieleden van Marieke werden gezocht.
"Ik ga naar bed." was het enige dat ik die avond zei. En eenmaal in bed huilde ik. Om Marieke, omdat ik de laatste tijd zo afstandelijk had gedaan. Om Bill, omdat de liefde die ik eindelijk dacht te hebben gevonden, nooit meer zou zijn dan de liefde van een broer. Ik huilde ook om Jeroen, om Simone, om het feit dat ik in deze rotzooi terecht was gekomen, nog voor dat ik kon praten, lopen of me kon herrinneren. Ik zette mijn masker weer op en ging slapen.
19 maart 21:12

H7 een masker. stukje 2

"Cerise." Simone kwam me wekken, maar ik had geen zin om op te staan. Ik was moe van alle emoties van de vorige dag.
"Je moet me helpen Cerise! Ik kan dit niet alleen." Simone hielp me uit mijn bed en gaf me mijn badjas aan.
een uurtje later zaten we samen aan de keukentafel. Op de tafel lagen een foto van Jeroen en mij, een portemmonee, een stapel verzekeringspapieren, een foto van Richard en de sleutel van Marieke's huis.
"Dit hebben ze gevonden..." Simone sloot haar ogen even. Het enige waar ik oog voor had was de sleutel van het huis waar ik had gewoont.
"Ik wil naar het huis." en heel wat uren later stonden we voor de deur van het huis. Simone had me begrepen en me zo snel mogenlijk hiernaartoe gereden. Bill stond aan mijn linkerkant en pakte mijn hand telkens weer opnieuw als ik zijn hand van de mijne liet afschuiven. Het idee dat hij familie was was nog het meest raar. Hij had persee mee gewild en nog steeds had ik hem nog niet verteld over dat wat me dwars zat.
Het huis was donker, en voor de verandering opgeruimd. Marieke hield er niet van om na een vakantie in een huis vol rotzooi thuis te komen. Maar voor mij was hier een nog grotere rotzooi dan als het niet opgeruimd zou zijn.
Ik ging met mijn hand over de jassen van Marieke die nog steeds in de hal hingen, liep de trap op en stortte me op het bed van Marieke. Lag doodstil en snikte zachtjes. Ik hoorde iemand de trap opkomen, een plof op het bed en iemand die me vastpakte en over mijn rug streek. Ik keek door mijn vertraande ogen en zag Bill zitten. Ik pakte hem stevig vast en huilde in zijn nek. hij suste me en probeerde me te troosten maar ik bleef maar snikken.
"Bill, ik kan het niet meer! Het is allemaal zo snel gegaan!" riep ik uit.
"Het komt allemaal wel goed, eerst zal het niet meevallen, maar je verdriet wordt zachter. Ze zal er altijd voor je zijn, Cerra. En ik ook..."suste bill, maar ik wist dat hij het niet begreep.

3 augustus, Lief dagboek, ik kan het allemaal niet meer aan. Jeroen die alleen nog maar huilt, Bill die me probeert te troosten, en Marieke natuurlijk. Iedereen denkt dat ik daar zoveel verdriet om heb, en ja dat is ook wel zo, maar ik heb gewoon het meeste verdriet om Bill. Hoe kan ik hem zeggen dat ik zijn zus ben? dat onze relatie dus gewoon nergens op slaat? en hoe sta ik dan tegenover Simone? hoe zou zij het opvangen. Nee het is tevroeg om het te vertellen.
Morgen is de begravenis, ik heb het meeste moeten uitzoeken. familie van Marieke hebben ze niet meer gevonden. Alleen een of andere achternicht van Marieke. Ene Lana. Ze hielp me met uitzoeken van de spullen voor de begravenis. Ze bleef alleen maar doorpraten over haar dochter, dat die heel grote fan was van Tokio Hotel, en dat die dit helemaal geweldig zou vinden. Nou mij kon dat hele Tokio Hotel gestolen worden. Het liefst wilde ik Bill er ook niet bij, anders zou ik te verdrietig worden om hem. Maarja het kon natuurlijk niet anders.
Ik ga nu wat proberen te slapen, anders wordt het morgen helemaal moeilijk.
liefs van Cerise.

zaterdag 22 maart 18:31

H7 een masker stukje 3

De klinkers in de voelde ik onder me hobbelen. De lijkauto wiebelde erover heen alsof het helemaal in de macht was van de kleine stenen. Ik zat er stil en eigenlijk zonder dat ik het allemaal bewust meemaakte. Ik droeg een skinny spijkerbroek, met daarboven de zwarte prikkeltrui met een col die Marieke ooit voor me gebreid had. Ik droeg mijn haar los met een diadeem erin, waaraan een doorzichtig-zwarte doek zat die ik over mijn gezicht droeg.
Jeroen zat tegen me aan, had zijn armen om de mijne gestrengeld. Ik aaide door zijn zachte haar.
"Het komt wel goed." fluiserde ik hem toe.
Een half uur later zat ik op de harde koude stoel, net als de 40 anderen in de zaal. Op het altaar stond de kist, ik had er niet naar durven kijken. had snel mijn hoofd afgewend en die tegen de borst van Bill aangelegd. Maar toen hij me over mijn rug streelde, haalde ik snel mijn hoofd weer weg en keek naar de dominee, die een speech hield.
Jeroen had een zelf gemaakt gedicht voor gelezen, en ik had een lied gezongen. Nu stond ik in het bijzaaltje van de kerk, als gehypnotiseerd, de mensen die wilden condoleren, een hand te geven. De meeste van die mensen had ik nog nooit gezien.
"Hej lievert! gaat het een beetje?" opeens kwam Lorena voorbij en gaf me een knuffel, en kuste me op bijde wangen.
"Ik ben zo blij dat je er bent!" Samen met Lorena liep ik naar het gedeelte waar je koffie en thee, en koek kon halen.
"Wat dacht je dan! Ik laat mijn beste vriendin toch niet zomaar aan haar lot over?!"
"Je bent lief!" er ontstond een stilte, maar ik kon haar gedachten lezen.
"Ik heb ze ontmoet op de maledieven." verklaarde ik.
"Hebben jullie nu iets samen ofzo?" Lorena keek me veelbelovend aan en probeerde me op te vrolijken.
"Nee." zei ik snel. Lorena trok een wenkbrauw omhoog. Ik gaf haar een vriendelijke duw.
"nee, ik ga niet meteen op de jongens af, zoals jij hoor!" Samen lachten we. Door Lorena vergat ik even mijn verdriet.
"Nou als je nog wat wilt zou ik snel zijn als ik jou was." Plaagde Lorena en ze knikte naar de overkant een eindje verderop, waar Esmee, de dochter van Lena een heel verhaal tegen Bill hield, en af en toe sneeky haar hand op zijn schouder legde. Een gevoel van jaloezie bekroop me. Bill had door dat ik naar hem keek en keek terug. Snel wendde ik me weer naar Lorena.
"Wat vond je van de dienst?" vroeg ik om van onderwerp te veranderen. En gelukkig had Lorena mijn bedoeling door. en schonk ze geen aandacht meer aan het feit dat Bill nu druk met een ander meisje stond te praten.
"mooi." Lorena's gezicht stond nu serieus. "Je zong heel mooi!" en Lorena sloeg een arm om me heen. Samen pakte we een koek en een kopje thee.
Bill trok zich los van Esmee en kwam onze kant op, met Esmee natuurlijk achter hem aan.

zaterdag 5 april 15:06

H7 een masker, stukje 4

"Hej lievert!" Bill sloeg zijn arm om me heen en gaf me een kus op mijn wang, waar ik hevig van schrok.
"Oh ik ben Bill." en hij begroette Lorena, die zich ook voorstelde.
"Ja dit is Lorena, zij is mijn beste vriendin!" en ik gaf haar een knuffel.

Ik keek naar het kussen, het was helemaal doorweekt met zwarte vegen erop. In de spiegel zag ik een verdrietig meisje met wallen onder haar ogen waar allemaal make-up resten op zaten. Ik voelde de tranen weer opkomen en snikte weer op het bed.
Met zachtjes gekraak ging de deur open en ik zag dat Tom zijn hoofd om de deur stak. Toen hij mij zag snikken kwam hij naar me toe. Legde een hand op mijn rug, die ik stevig vastpakte en tegen me aan hield.
Tom kwam naast me zitten, omhelsde me en ik leunde, nog steeds snikkend tegen hem aan.
"ssssst, ssssst." suste Tom en wreef me over mijn rug.
"Wat is er aan de hand? Waarom moet je zo huilen?"
"Ik kan het niet zeggen, je zou me toch niet geloven..." snikte ik.
"Als dat het gene is waar je nu zo om huilt, dan zou het toch moeilijk zijn om dat niet te geloven, als ik jou nu zo zie?" suste Tom. Wat lijken ze toch op elkaar, realiseerde ik me. Meestal was het Bill die zo zacht gevoelig was, en Tom de meer stoerdere, maar op dit moment was Tom zo lief, zo zacht, dat hij net Bill leek. Ik besefde me dat ik het beter eerst aan Tom kon vertellen, dat zou waarscheinlijk makkelijker zijn dan eerst tegen Bill. Tom keek me vragend aan.
"Voordat Marieke overleed..." Ik zuchte en probeerde nieuwe tranen tegen te houden. "...vertelde ze me iets, waarom ik van haar nooit met jullie om mocht gaan." Ik sloeg mijn ogen neer.
"Wat was dat dan?" drong Tom aan.
Ik haalde diep adem, om het hem te vertellen...

dinsdag 15 april 19:13

H8 een nieuw huis. stukje 1

Ik haalde nog eens adem en keek Tom nu strak in de ogen aan.
"Marieke zei dat Simone mijn moeder is, en dat wij broer en zus zijn..." Ik blies mijn adem uit, opgelucht dat het eruit was. Maar Tom ving het op als een klap in zijn gezicht.
"Dat kan niet! het kan gewoon niet!!"
"Marieke vertelde het me voordat ze dood ging, zou ze op zo'n moment tegen me liegen?" ik keek Tom doordringend aan.
"Ik snap wel dat je haar mist, maar je moet je geen rare dingen in je hoofd halen."
"Waarom geloof je me niet? Ik spreek de waarheid!" ik smeekte Tom zowat om me te geloven. Tom zuchtte.
"en wat met Bill?" Tom z'n ogen leken zich te verzachten.
"Ik weet het ook allemaal niet..." Ik wierp me in Tom's hals en snikte weer.
"We komen er wel uit, het komt wel goed. Mam houd van je, dat heb ik ook wel gemerkt, en Bill zal het ook begrijpen als je het hem verteld." Ik schrok op.
"Nee! Ik wil niet dat je het verteld! Daar is het te vroeg voor!" ik voelde mijn ademhaling schokken.
Tom susste me en aaide over mijn rug. "Het is beter als ze het weten."
"Nee, ik kan het nog niet, hoe denk je dat het voor mij is!? het is gewoon te vroeg. En jij schrok je ook dood."
"Ja je hebt gelijk, we willen niet nog meer dooien." er verscheen een voorzichtig lachje op zijn gezicht, die ik beantwoorde met een glimlach.
"Dankje Tom." Ik omhelsde hem.
"Geen dank, zusje."

Ik staarde naar de lucht, die helder blauw was, met oranje tot roze strepen erin. Hier en daar vloog een vogel, en ik voelde de laatste zonnenstralen op mij huid branden. Nadat ik met Tom had gepraat was ik een stuk opgeluchter, nu kon ik er tenminste met iemand over praten. Over de toekomst wilde ik niet nadenken, waar ik moest wonen of wat ik tegen Bill moest zeggen. Ik keek naar de anderen, die samen met mij op het dakterras zaten. Simone zat een boek te lezen, Tom las een stripboek, keek af en toe op en gaf me een knipoog,zoals ik van hem gewend was. Bill die druk met zijn mobiel bezig was. Esmee bleef hem maar smsen, en Bill was natuurlijk zo lief om te antwoorden. Hij keek op en kwam naast me op de bank zitten.
"Mooie lucht?" vroeg hij en sloeg een arm om me heen en kuste me in mijn nek. Ik deinste geschrokken terug. Meteen haalde Bill zijn arm weg.
"Kom je even mee?" vroeg hij, en ging me voor naar de slaapkamer.
"Wat is er?" vroeg ik onschuldig.
"Wat er is? Dat kan ik beter aan jou vragen. Je negeert me de hele tijd, je schrikt je kapot als ik je aanraak. Vind je het niet meer leuk?"

deze site is gestopt!

HALLO ALLEMAAL, DEZE SITE IS GESTOPT. OMDAT IK GEEN FAN MEER BEN VAN TOKIOHOTEL. SORRY ALLEMAAL MAAR IK KAN ER NIET MEE DOOR GAAN. XXX

H8 een nieuw huis. stukje 2

"Wat ik bedoel..." Bill slikte. "Vind je het niet meer leuk met mij?" Bill keek naar de grond en ik zag alleen nog maar een enorme bos zwart haar dat onbreekbaar leek. maar ik wist dat de jongen die zich hier achter verschuilde dat wel was.
"Het spijt me." schuldig keek ik ook naar de grond en aaide Bill over zijn rug. "Ik heb het gewoon heel zwaar gehad met de begravenis en alles eromheen. Ik denk dat het allemaal even teveel voor me werd." Bill keek voorzichtig op en ik zag zijn diep bruine ogen. Ogen waar ik eens verliefd op was, en misschien stiekem nu ook nog was. Die ogen zag ik nu anders. Ik durfde niet meer verliefd op ze te zijn.
"Ik denk dat we even afstand moeten nemen." besloot ik.
Bills stem kraakte en er zat een brok in keel, "voor hoelang?" vroeg hij voorzichtig.
"een paar maanden."

zondag 11 mei 22:36

ik loop de kamer weer in waar ik Simone en Tom zie zitten. Na mij komt Bill de kamer binnen met een gezicht als onweer.
"Bill, Tom... Cerise en ik moeten jullie iets vertellen." Simone slikt en knikt naar mij.
"Cerise heeft nu geen moeder meer om bij te wonen, maar bij ons kan het ook niet langer vanwege allerlei rechtsaspecten."
Ik zie hoe Bill zijn ogen opricht en schichtig naar me gluurt.
Simone vervolgde: "Jeroen en Cerise gaan bij Lana en Esmee wonen. Zij zijn de enige familie van Marieke en daarmee hun voogd."
Ik zag hoe Tom uit zijn stoel wilde opstaan, en iets wilde gaan zeggen, maar ik keek hem doordringend aan en legde mijn wijsvinger op mijn mond. Tom begreep het en liet zich weer in zijn stoel zakken, mij verwijtend aankijkend.

Ik stond in de slaapkamer. gebukt over mijn weekendtas, niet merkend dat Tom mijn kamer binnen sluipt. Hij legt een hand op mijn rug en roept:"Boeeeehaaaa!!!"
geschrokken kom ik overeind, "Tom alsjeblieft, ik krijg zowat een hartaanval!"

30 juni, 22:36

Door Anne i.s.m tokiohotel-verhaal.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 49 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?